VOORPROEFJE NEW YORK & DE SORES VAN EEN CRUISER

Een DUBBEL weblogbericht weer deze keer. We zaten een tijdJE zonder goed internet, dus konden het eerste bericht niet eerder plaatsen.

blog 1: VOORPROEFJE NEW YORK

Whoehoe! Wat een e-n-o-r-m coole dag hadden we afgelopen zaterdag 30 juli. Nooit, maar dan ook n-o-o-i-t hebben we gedacht dat we o-o-i-t eens op eigen kiel New York zouden binnenvaren. Tijdens de voorbereiding van onze reis stond dat nooit op het programma. Te ver weg, te veel uit onze route, te onhaalbaar vanwege ontelbare redenen. 'En de afgelopen maanden dan?', zeggen jullie dan tegen ons... 'Jullie waren toch al maanden onderweg naar New York?' Klopt. 'Nou, dan kan het toch geen verassing zijn dat je er nu bent'. Tjonge, kritisch publiek zijn jullie vandaag zeg. Maar goed... Geen verassing dat we er nu zijn... Toch wel, toch wel. Want, we weten maar al te goed dat er onderweg zo veel kan misgaan. Qua techniek, weer, planning, gezondheid, noem maar op. 

En dus geldt een wet die zo logisch is dat ie onnozel klinkt: je bent er pas echt als je er bent. Simpel zat. 'To finish first, you first have to finish' zeggen de Britten in de zeilracerij. En zo is het.

En ja, onze panne lijst is flink gegroeid, zo lagen we onlangs nog vijf dagen stil vanwege wat technische dingen aan de boot en zo zijn we vandaag 18 mijl terug gevaren omdat we 'hier' hopelijk wat beter dingen kunnen fixen dan 'daar'. Maar... New York... Dus.

FOTOSHOOT

We naderen New York. De eerste bruggen zijn al indrukwekkend

We zijn alleen nog maar langs/door New York gevaren en ankerden een nachtje in een kanaaltje achter het Vrijheidsbeeld. We laten de stad zelf nog even liggen, bezoeken eerst de Long Island Sound; een negentig mijl lange binnenzee boven New York, en hopen half augustus echt naar New York te gaan.

Afgelopen vrijdag voeren we de laatste zeventien mijl de Hudson River op. Zo onwerkelijk en indrukwekkend om 'gewoon even' NY in te varen! Hoe bijzonder het is, ervoeren we nog eens extra toen we met Antares voor het Vrijheidsbeeld lagen en om ons heen acht, negen rondvaartboten en enkele Statue Island Ferries met fotograferende toeristen voeren. De rondvaartboten varen af en aan, een gemiddelde vaartocht is denk ik een half uurtje?

Wij blijven twee uur voor Manhatten en Vrijheidsbeeld, hijsen de zeilen en plonzen de bijboot in het water, waarna ik al roeiend tegen de stroming mijzelf in een goede positie probeer te manoeuvreren om foto's te maken. Best eng met al die ferries om mij heen, ik 'schuil' af en toe bij een rode boei, omdat ik weet (hoop?) dat zo'n ferry daar niet overheen zal varen en dus ook niet over mij heen. Er vliegt soms een helikopter boven mijn hoofd en ik vermoed even dat het de NY politie is die mij van het water gaat halen, maar ach, die New Yorkers zijn wel wat gewend natuurlijk en het blijkt dat je gewoon een helikoptervluchtje kunt boeken om naar het Vrijheidsbeeld te kijken. Tochtje duurt acht minuten en kost een vermogen.

Maar goed, bla, bla, bla. Hier de foto's van vrijdag.

We komen in de buurt!

DRIE EENDJES

Eten a/b Arion

Na de vrijdag fotoshoot ankeren we in een kanaaltje achter het Vrijheidsbeeld en wanen ons in een rustig provinciestadje. Bomen langs het water, een moerassig gebied aan de andere zijde met foeragerende vogels. De goudkleurige top van het Vrijheidsbeeld steekt nog net boven de bomen uit. Naast ons ligt de Arion, van wie we drie weken geleden afscheid namen in de veronderstelling elkaar niet meer te zullen zien. Zij verlaten New York, wij komen net aan en via de whatsapp hebben we deze ontmoeting gearrangeerd.

Ook Bas en Agnes van de Tisento zijn in de buurt. Zaterdagochtend varen zij het laatste stuk naar New York en zo liggen we zaterdagochtend met drie zeilboten als eendjes in de Manhatten vijver klaar voor de volgende fotoshoot. 

Om de beurt hijsen we de zeilen en varen in een krap stukje water voor het Vrijheidsbeeld langs, snel overstag omdat het ondiep wordt en dan over de andere boeg weer terug. Extra ronde als er rondvaartboten op de foto's staan. De twee fotograferende boten balanceren op de sterke stroming, varen vrij van overige scheepvaart, geven via de marifoon aanwijzingen aan het fotomodel over te varen koersen en hoe vrij te varen van rondvaartboten. Aan het einde van de dag hebben we, na onderlinge uitwisseling, ruim achthonderd foto's... En daar zitten best wel wat mooie bij vinden we.

Hedda fotografeert de Arion

ZEILEN DOOR MANHATTEN
De bestemming van vandaag is Long Island Sound en de route voert over de East River, langs de oostzijde van Manhatten. Wowwwww, wowwww, wowww... Wat kicken om hier te varen! En we hebben de beste wind sinds... uhm... sinds we in de USA rondvaren (anders gezegd, we kunnen voor het eerst zeilen...). We scheuren onder vol tuig tussen de wolkenkrabbers van Manhatten en Brooklyn door. Ondertussen tikt ons log exact 10.000 mijl aan sinds ons vertrek 2 jaar geleden uit Watersportvereniging Bruynzeel in Zaandam. Exact ter hoogte van de Brooklyn Bridge. Hoe is het mogelijk! Een mijlpaal tijdens een mijlpaal.






Het is druk op de East River met rondvaartboten, ferries en vrachtschepen, maar we zeilen er gewoon dwars tussendoor, dit moment is veel en veel te mooi om te laten schieten. No Way dat we onze zeilen naar beneden halen en de motor starten! De wind duwt Antares op een oor, water bruist langs haar romp, de snelheid loopt op. Hedda zit op de kuiprand en stuurt Antares soepeltjes  met een hand aan het roer door de metropool. Zes knopen, zeven, acht. Geholpen door de stroming spuiten we langs Empire State Building, Chrysler Building, Verenigde Naties, de majestueuze bruggen. We kijken onze ogen uit. 'Behouden vaart!' horen we iemand roepen vanaf een passerende rondvaartboot. We zwaaien over en weer en duimen gaan omhoog. Het moet voor hen ook bijzonder zijn om hier een Nederlandse zeilboot te zien varen.



En het voelt zo vreemd, zo ontzettend onbeschrijflijk vreemd, als dat alles aan je voorbij trekt vanuit je eigen vertrouwde omgeving. Gewoon vanaf Antares, al twee jaar ons huis. In de vertrouwde kombuis schenk ik geduldig kokend water in het koffiefilter, vul twee bekers met koffie en als ik dan de kuip weer instap, schiet de imposante Manhatten Bridge hoog boven voorbij. Zo onwerkelijk. Stel je dat maar eens voor, dat je met je eigen huis dwars door New York trekt. Zo voelt dit voor ons. Zo bizar.

MARINE TRAFFIC
Ondertussen zijn we drie dagen op de Long Island Sound. Eerste stop was City Island, tweede stop Oyster Bay maar inmiddels zijn we weer 18 mijl teruggevaren naar City Island, waar we een paar problemen hopen te verhelpen. Volgens Marine Traffic zijn we nog steeds op de East River in New York. Onze AIS is daar kapot gegaan en dus zijn we voorlopig niet te volgen op Marine Traffic. Jammer voor jullie, maar vervelend voor ons omdat de AIS een belangrijk hulpmiddel is voor onze navigatie ten opzichte van andere schepen. Zeker in dit gebied, waar nog wel eens mist is (woensdagnacht hadden we een naar uur mist, onderweg van Cape May naar het begin van de Hudson River) en dat is zonder AIS erg onprettig. Het is al de tweede keer deze reis dat de AIS stuk gaat. Hopelijk wordt het nu net als anderhalf jaar geleden netjes opgelost.

Verder is ook onze buitenboordmotor stuk. Mechanisch dingetje, niet heel ernstig, maar we moesten de volledige motor uit elkaar halen om er bij te kunnen en kunnen het probleem zelf niet oplossen met de beperkte middelen aan boord. Zonder buitenboordmotor is het lastig hier, omdat de ankerplekken op de Long Island Sound ver van de landings plekken liggen. Valt niet te roeien, zeker niet met de soms sterke stroming. En we wilden nu juist erg graag weer eens naar de wal, vanwege al het doorvaren om naar New York te komen, is het inmiddels tien dagen geleden dat we  vaste grond onder onze voeten hadden.

We hopen deze en andere zaken snel te kunnen verhelpen en dan opnieuw de Long Island Sound in te gaan en hopen half augustus weer terug te zijn in New York voor een stadsbezoek. We hebben al een lange lijst met dingen die we willen bezoeken, maar als je echt iets heel bijzonders weet wat bovendien gratis of goedkoop is, we horen het graag op sy.antares@yahoo.com! 



X X X X X X X X X X X X X X X X X

BLOG 2: DE SORES VAN EEN CRUISER

Het is inmiddels 10 augustus. Van het plan om de Long Island Sound te bezoeken is weinig terecht gekomen. We hebben ons plan om zeilmekka Newport en maritiem historisch mekka Mystic* te bezoeken geschrapt. Helaas. Vanwege die verdraaide AIS en die verdomde buitenboordmotor. Voor jullie thuis natuurlijk heerlijk om over problemen van cruisers te lezen, dus schenk jezelf nog een glaasje wijn in en geniet van dit verhaal; de dagelijkse sores van een cruisend gezinnetje. Daar gaan we. 

*) voor wie ook eens met zijn eigen (zeil)boot op de Long Island Sound terecht komt: Mystic Seaport os een maritiem museum. Er worden nog altijd houten klassieke schepen gebouwd, het dorp is in oude staat teruggebracht met werven, klassieke schepen, etcetera, etcetera. Maar echt leuk is het, dat je als (zeil)boot uit een overzees gebied (dus uit Europa, Azië of Austarlie) een nacht midden in de museumhaven mag liggen. En nog gratis ook. Heel bijzonder. Zie Seaportmystic. 

PROBLEEM UITLEZER
We hebben software aan boord om de AIS uit te kunnen lezen op de laptop, om een foutcode te kunnen definiëren. Hartstikke handig, behalve als alle drie onze laptops de AIS niet (meer) herkennen. Dan ontstaat er bij het uitlezen van een probleem eerst een ander probleem. 

En Quirijn spot 'Takel' op City Island

Het schikt dat we terug gevaren zijn naar City Island, want dat is sinds jaar en dag een watersport eiland, dus werven en watersportwinkels te over. Een Garmin dealer kan ook onze AIS uitlezen, dus die zoeken we hier wel even op. Nadat we tegen wind en stroom in 
naar de kant zijn geroeid (vanwege dat andere probleem) lopen we ruim een uur naar een watersportwinkel. Dat is niet erg, want onderweg spotten we dan eerste levensbehoeften voor cruisers; vuilnisbakken, een bibliotheek (lees: internet!), een supermarkt (nee, we eten niet uit de vuilnisbakken), een wasserette en een speeltuin voor onze matroos. 

PREHISTORIE

De winkelmevrouw van watersportwinkel 1 had ongetwijfeld haar pensioneringsfeestje al achter de rug toen het WTC in NY neerging; hangend aan de trapleuning strompelt ze uit het magazijn een trapje op en vindt daar moeizaam steun aan de toonbank, die haar verhindert om (dood? neer) te vallen. De computerisering ging aan haar deur voorbij, in geen velden of wegen een computer te zien. Wel een vergeeld notitieboekje en een prehistorische telefoon. 

We proberen het toch even. Of we hier onze Garmin AIS kunnen laten uitlezen? De jampot brilglazen beslaan, de raderen draaien, er wordt nagedacht. 'Noooowww', is het verassende antwoord. We proberen er nog een. De andere winkels op het eiland misschien? Mevrouw geeft ons weinig kans. Verderop zit nog een watersportwinkel, maar ze vermoedt dat die dicht is, omdat de eigenaar ziek is. Hij is namelijk stokoud, voegt ze er aan toe. En hij doet ook geen Garmin trouwens. Deze twee winkels waren onze enige kans hier, dus moeten we voor de Garmin op zoek naar een andere oplossing/ andere stad. 

HOOP
In de bibliotheek (via de gratis WiFi dus) vindt Hedda op de Garmin site een truc om je laptop opnieuw te laten kennismaken met je AIS. Ze downloadt alle info en eenmaal terug aan boord gaat ze een avond aan de slag. Resultaat 1: laptop en AIS zijn vrienden. Resultaat 2: de AIS werkt weer. Maar wij juigen niet, wij kijken wel uit. Juigen = altijd te vroeg = de goden verzoeken = vragen om problemen = probleem weer terug. Dus wij juigen niet, wij hebben alleen maar een beetje hoop dat ie het weer doet. 

Die hoop wordt de volgende ochtend al om zeep geholpen als we, voor de tweede keer in drie dagen op weg naar Oyster Bay, de AIS weer horen ratelen en we even later weer geen signalen van andere schepen ontvangen. AIS wederom kapot. In de dagen erna krijgt Hedda (hoofd ICT zaken aan boord Antares) de AIS weer aan de praat, stopt die er weer mee, reanimeert Hedda hem weer en nu... ach... kijk zelf maar even op MarineTraffic of ie het nog doet. Momenteel liggen we in Stratford, Connecticut, dus als Marine Traffic wat anders aangeeft, dan weet je hoe de AIS situatie aan boord is. Oh ja, als Antares ook de komende dagen vast blijft staan in Statford, dan hoeft dat niet te betekenen dat de AIS weer kapot is, het kan heel goed zijn dat wij nog steeds in Stratford liggen. En daarmee zijn we aangekomen bij de buitenboordmotor. 

NOG 'KAPOTTERDER' 
Ik schreef net over ons bezoek aan City Eiland. Wat ik in het rijtje supermarkt ... vuilnisbak niet vermeldde, is dat we ook nog twee bezoeken brachten aan een jachtwerf. Met de staart tussen de benen (de staart van de buitenboordmotor) klopten we aan bij Consolidated Yachts, een jachtwerf van faam. Een van de drie werven op dit eiland die in het verleden America's Cup racejachten bouwden. Op dit eiland zijn maar liefst zeven zeilschepen gebouwd die ooit de America's Cup wonnen. Dat tijdperk ligt ver achter ons, maar in het kantoor van Consolidated zien we prachtige foto's uit de vervlogen glorietijd en een vitrine vol klassieke modelschepen. 

motor in duizend stukjes

We leggen uit dat de bout die door het staartstuk heen steekt en muurvast zit (twee verschillende soorten metaal), nu juist zou moeten kunnen bewegen en dat we al dagen bezig zijn met zachte hand (wd40, biokarbonaat met azijn, etc) en met harde hand (hamer en spreekwoordelijke sikkel), maar dat we er geen beweging in krijgen. 

John zal er wel naar kijken en de boel flink verhitten om de twee metalen los te krijgen en als we eind van de dag terugkeren heeft hij er inderdaad beweging in gekregen. Een beetje. Zo'n ietsie pietsie klein beetje dat we er niets voor hoeven te betalen. 

Maar wij zijn al lang blij dat er weer schot in de zaak zit en besteden de volgende dagen uitgebreid aan het een lange tang heen en weer bewegen van de bout om een en ander steeds soepeler, nee dat is niet het woord, iets-minder-dan-muurvast, dat woord zocht ik... te maken. Daarna zetten we de motor - die meer weg heeft van een Ikea bouwpakket zonder bouwtekening - weer in elkaar en warempel, hij doet het! 


De originele handel die aan de bout zat is kapot, dus maak ik een nieuwe extra lange handel, zodat we een grotere hefboom hebben en de motor makkelijker in en uit versnelling kunnen zetten. Wij blij. Maar we juigen niet, we juigen niet... 

DAT KAN ER OOK NOG WEL BIJ?
Hedda had op internet al gezocht naar nieuwe buitenboordmotoren. En de motor lag zo ontzettend ver uit elkaar, dat dat helemaal geen slecht idee was. Maar in de navolgende dagen gebruiken we de motor weer naar volle tevredenheid. Tot, gisteren. Het lijkt wel alsof we deze motor niet meer mogen gebruiken. Alsof we een nieuwe moeten kopen. Maar als het even kan, houden we die elfhonderd dollar liever in onze zak. Gisteren dus. Beloofde een mooie dag te worden. We liggen in Stratford voor anker, omdat we hier onze voorraden kunnen aanvullen bij een supermarkt. 

We zitten om 7.15 in de bijboot, omdat we eerst nog gaan ontbijten met de bemanning van de Arion. Die hebben hun zeilboot een paar tientallen mijlen verderop achtergelaten en zijn u per huurauto onderweg naar NY waar ze vanmiddag aan boord van cruiseschip Queen Mary II stappen terug naar de U.K.. Maar eerst nog even een gezamenlijk afscheidsontbijt.

Ik trek aan het startkoord van de motor. Reng. Startkoord kapot. Nu hebben we dat eerder meegemaakt; kwestie van twintig minuten werk en er zit een nieuwe op. Maar deze keer niet. Als ik alles los schroef schiet de trekkoordveer eruit en is met geen mogelijkheid terug te krijgen. Ook twee palletjes schieten los en we komen er niet achter hoe ze moeten zitten. 

KOFFIEHUIS UIT DE FILM
Een uur later roeien we tegen de stroom in naar de afgesproken ontbijtlocatie; een typisch Amerikaanse koffietentje. Geweldig gewoon. Met zitjes zoals je in Amerikaanse films uit de jaren '80 ziet. Serveersters met een schorten als een toiletjuffrouw in een Raststette langs 
de Duitse Autobahn, grijze mannen in grijze broeken en grijze truien die hier - naar wij horen van de serveerster - iedere ochtend ontbijten, golden seventies uit de jukebox en een tafeldame die ons aanspreekt met 'my love' wanneer ze de zoveelste koffie refill inschenkt. Dikke pannenkoeken en wafels met gebakken ei en spek eten we ook niet dagelijks. Na het ontbijt zwaaien we de bemanning van de Arion uit. 

Terug wandelend gaan onze gedachten weer naar de buitenboordmotor en schiet mij een manier binnen waarop ik de veer misschien terug zou kunnen plaatsen. Terwijl Hedda en Quirijn een rondje wandelen probeer ik de methode en na wat strubbelingen zit twee uur later de motor weer in elkaar. Trekkoord aantrekken en ... Lopen. Mooi zo, maar we juigen niet. Het is laag water en het kreekje waar onze bijboot ligt is drooggevall
en, dus wij maken een wandeling door het dorp en bezoeken de bibliotheek, waar Hedda boeken leest over Amerikaanse schoolmethoden en waar de Amerikaanse kinderen op hun zesde aan zouden moeten voldoen, ik bekijk plaatjesboeken over graafmachines (ook heel belangrijk...), vindt stappenplannen over hoe kinderen een brug in elkaar kunnen knutselen (gaan we binnenkort proberen) en vindt een kinderboek over een kind dat New York bezoekt. Dat is erg leuk en toepasselijk, we lezen het samen met Quirijn. 

NEE HE...
Als het water iets gestegen is, varen we terug naar Antares om boodschappentassen te halen en de bolderkar, zodat we door kunnen naar een steiger in de buurt van de supermarkt. Onderweg naar Antares geeft de bijboot een ratelend geluid (andere ratel dan de AIS, we beginnen expert te worden in de verschillende soorten ratelende geluiden). Het wordt vrij ernstig en dus moet de supermarkt nog even wachten en demonteer ik het trekkoordmechanisme weer. 

En dan klapt de boel weer uit elkaar en... Plons zegt de trekveer en verdwijnt in het zeven meter diepe water. Ik heb hard gevloekt. En ik heb lang gevloekt. Het heeft geen zin om dat te ontkennen, want het was ongetwijfeld in de hele baai te horen. Dat heeft er zo'n beetje mee te maken, dat de kluslijst mij de laatste tijd weer behoorlijk boven de pet groeit. Een kluslijst is er altijd aan boord, maar het gaat er om hoe urgent de dingen zijn die er op staan. Meestal zijn het klussen die wel moeten gebeuren, maar niet perse cruciaal zijn. Nu staan er te veel urgente dingen op dan mij lief is en dan is het erg fijn om zo'n urgent ding als de buitenboordmotor te kunnen afvinken, wat na het schakelmechanisme dat een week heeft geduurd kon. Maar nu zijn we terug bij af, of zelfs verre van dat, omdat we nu eerst nog een nieuwe trekveer moeten vinden, hopen dat we die weer terug kunnen monteren en dan weten we natuurlijk nog niet of het mysterie van het ratelen verholpen is, waarschijnlijk niet... We wachten nu op een nieuw onderdeel en dan kan ik hopelijk de motor dit weekend weer in elkaar zetten en dan... Hedda zoekt al weer op internet naar een nieuwe motor... 

ROEIEN NAAR VERBODEN PLEKKEN 
En dus roeien we momenteel vanaf Antares op de momenten dat de stroom ons gunstig gezind is. Het stroom hier op de Housatonic River maximaal vier knopen, dus daar valt niet tegenin te roeien. De ene kant op brengt ons bij een brug in de kreek waar waarschuwingsborden staan dat het water sterk vervuilt is en dat je er absoluut niet mee in aanraking moet komen (tja, Amerikanen...), met stroom mee twintig minuten roeien. 

De andere kant brengt ons naar een steiger waar vier borden staan met rode letters dat het privé terrein is, je er niet mag vissen, jagen, passeren of welke andere activiteit die je ook maar kunt bedenken dan ook en dat eea met boetes en gevangenisstraffen zal worden beloond (tja, Amerikanen he...), half uur roeien met de stroom mee. En zo kunnen we in de ochtend naar de bibliotheek om (zoals nu) ons weblog te uploaden en tegen de avond naar de supermarkt om onze voorraden aan te vullen. 

PROOST!
En oeps! Zitten we opeens in een milieu omhelzende staat zeg, dat Connecticut hier... Vul ik onze drinkwatervoorraad aan met 120 1/2 liter waterflesjes uit de supermarkt (handig aan boord en lekker goedkoop)... Blijkt dat ze er hier statiegeld op hebben! Dus zitten we straks aan boord met 120 lege waterflesjes. Zie je dat al voor je? Zakken vol lege flesjes die je ook nog eens niet plat mag stampen... 

Ik heb naast de uitgang van de winkel vandaag al even bij de emballage (de flessenbalie) gekeken, maar daar staan dus gewoon Amerikanen met menshoge plastic zakken gevuld met plastic flessen, de flesjes stuk voor stuk in een van de twintig (!) flesseninzamelingsapparaten te duwen... En ja, dan kun je lachen, daar aan je wijntje in Nederland, maar wen er maar vast aan, zo staan we over een paar jaar in Nederland ook. 

Ik denk dat wij op Antares voorlopig maar weer gewoon overgaan op het drinkwater uit onze eigen watertank, tot we de staten Connecticut en New York weer uit zijn. Dus vanaf Antares zeggen wij met een glas water in de hand... Proost! en klinken met jullie wijnglas. Juigen jullie ondertussen maar stilletjes bij de gedachte dat je niet al die sores op een zeilboot hoeft te ondergaan, maar gewoon lekker kunt genieten van het zonnetje vanaf je terras of balkon. 

DUCK-tales

Al een aantal weken hebben we het plaatsje Duck in onze kaartplotter staan. Dit is ons doel voor de komende weken. Niet New York, Long Island sound of Washington D.C. Nee Duck of all places is the place to be. Maar waarom? Wel, we krijgen bezoek van mijn oom en tante uit Ohio. Zij kunnen in de maand juli in een appartement van familie. Dus proberen we zo snel mogelijk die kant op te gaan.

ALBEMARLE SOUND
Duck ligt in de Outerbanks; een lange landtong die rond Cape Hatteras ligt. Aan de oostkant ligt de Altantische oceaan en aan de westkant de Albermarle sound, een binnenmeer te vergelijken met het IJsselmeer.

De Albermarle sound is geen fijn gebied voor zeilers. Het is er erg ondiep, gemiddeld 2,5 meter, waardoor er al snel korte steile windgolven ontstaan. Het gehele gebied is volgestopt met krabpotten, zodat je slalommend door een soort mijnenveld vaart. Grote delen van het meer is te ondiep voor ons waardoor we bijna nergens dichtbij land kunnen ankeren. Bovendien is er weinig beschutting rondom het meer. Er zijn slechts een paar marina's waar we per nacht al gauw 75 dollar mogen neertellen.

We besluiten om 20 mijl van de ICW route af te slaan en gaan naar Elizabeth City. Deze stad wordt de Harbour of Hospitality genoemd. Dus dat beloofd wat.... Een nadeel echter is dat het bijna 1,5 uur van Duck af ligt.

Een rij Nederlandse vlaggen met 'Welcome' er op. Mensen die met stoeltjes langs de waterkant zitten, terwijl wij
komen aanvaren. Wat een warm ontvangst als we Elizabeth City binnenvaren!
In werkelijkheid... worden NL vlaggen in heel Amerika gebruikt om uitverkoop e.d. aan te kondigen
- zouden wij in Nederland eens met Amerikaanse vlaggen moeten doen -
en zitten de ElizabethCitiers te wachten op het vuurwerk.

HOE GASTVIJ IS...
Elizabeth city ligt aan het begin van de Dismal Swamp canal, een prachtig stuk van de ICW, maar met een diepte van 1,8 meter helaas te ondiep voor ons. Elizabeth city heeft de beschutting die we zoeken en bovendien een gratis steiger waar je 48 uur mag liggen. Maar wij willen de boot voor 6 nachten ergens achterlaten. We gaan naar de plaatselijke Visitors center om te vragen wie verantwoordelijk is voor de City Dock. Dat blijkt de plaatselijke sheriff te zijn. We leggen aan de dame van het Visitors center onze situatie uit; helemaal uit Nederland komen zeilen, heeft 2 jaar geduurd en nu eindelijk kunnen we onze familie ontmoeten die we uiteraard al jaaaaren niet meer hebben gezien. Ze voelt sympathie voor ons mede omdat ze zelf ook een jaar in Nederland heeft gewoond. Ze besluit een email te sturen naar de sheriff voor ons, maar heeft haar twijfels of het lukt. In de middag moeten we maar weer even langskomen.

In de tussentijd verkennen we het dorp. Er wordt druk gewerkt om de activiteiten klaar te zetten voor de festiviteiten van 4th of July. Als we in de middag terugkomen is het in orde. We hebben officieel een akkoord van de plaatselijke sherif om 6 nachten te verblijven aan de gratis dorpssteiger! Hoeveel Hospitality is dat!!!!

4th OF JULY
Als opgetogen blije kinderen lopen we bijna huppelend door het dorp. We hadden nooit verwacht dat we 6 nachten aan die steiger zouden mogen liggen. Daarom hadden we al heel wat scenario's bedacht zoals 2 nachten mee naar Duck, dan Walewijn 1 of 2 nachten weer voor anker en daarna weer voor 2 nachten naar Duck. Geen van deze opties was ideaal. Maar nu is het probleem opgelost en we zijn opgelucht dat we eindelijk een goede plek voor de boot hebben en.....het is 4th of July!

Op de kant staan allerlei eettentjes en spelattributen. Aan de overkant worden grote plateaus met vuurwerk klaargezet. Quirijn vermaakt zich met het springkussen en de diverse spelletjes. Er is een touwtrekwedstrijd en een watermeloen-(vr)eetwedstrijd. Langs de waterkant installeren zich steeds meer mensen met stoeltjes, tafeltjes en koelboxen. 


Wij besluiten om terug te gaan naar de boot, want vanaf daar hebben we toch de beste plek om het vuurwerk te bewonderen.
We liggen "front row" en hebben een spectaculair zicht op het vuurwerk.

Vuurwerk kijken vanaf Antares. Quirijn houdt zijn vingers
in zijn oren vanwege het kabaal.

De pijlen vliegen rond onze oren. We liggen pal voor de werf waar alle vuurwerk wordt afgeschoten en zijn al even iets verderop gaan ankeren. De volgende ochtend verplaatsen we Antares naar de free dock waar we haar zes dagen achterlaten.

GRATIS
De volgende dag verkennen we Elizabeth City verder. Er is een museum over de geschiedenis van de regio. Toegang gratis! Er is een kinder-doe-museum. Toegang....ook gratis! De hele middag zitten we dus met Quirijn bij het kindermuseum in de airco. Het algemene thema is wetenschap. Er zijn diverse speelhoeken ingericht met thema's als techniek, natuur, menselijk lichaam, voeding en gezondheid. 

Er is zelfs een tuin waar de kinderen plantjes kunnen planten. Maar de topattractie is wel een grote waterbak waar je zelf met behulp van schuifjes stroomversnellingen kan maken. Quirijn krijgt er geen genoeg van. Maar ook aan de ouders is gedacht. Zo ontdekt Walewijn een nagemaakte voorkant van een vliegtuig. Daarachter blijkt een computer met een vluchtsimulatiespel te staan.

De waterbak. Plezier voor jong en oud.

LUXE, WEELDE EN GASTVRIJHEID

Van een boot zonder koelkast naar een huis waar je koud water
met ijsblokjes met een druk op de knop uit de koelkast tovert!

Mijn oom en tante zijn gearriveerd in Duck en komen ons ophalen uit Elizabeth City. We moeten zwemspullen meenemen en de was. 

We pakken de tassen in. We gaan op vakantie! Quirijn heeft al drie dagen geleden zijn koffertje klaargezet. Hij hoorde dat we gingen logeren in een huis. Nou dat laat hij zich niet twee keer zeggen.


We logeren 6 nachten in het appartement bij mijn oom en tante. We zijn omringd door luxe, maar ook enorme gastvrijheid. De koelkast en vriezer zijn volgepropt met lekkere dingen. We hebben een wasmachine en droger tot onze beschikking. Iedere dag een warme douche, airco en een ijsblokjesmachine. In de garage staan fietsen, kajaks, een zeilboot, tennisrackets, een heel scala aan strandspullen. 



En de omgeving is prachtig! We maken uitstapjes en gaan naar het strand. Quirijn voetbalt, tennist en vliegert met Walewijn en mijn oom. We kunnen boodschappen doen met de auto. Bezoeken en beklimmen een vuurtoren. 

We willen hier niet meer weg!

  

WILD HORSES
We worden ook nog getrakteerd op een uitje. Een tocht met een Hummer over het strand en door de duinen op zoek naar wilde paarden. Die paarden zijn hier 500 jaar geleden door de Spanjaarden van boord gezet toen zij voor de kust schipbreuk leden. Deze paarden leven sindsdien op de Outerbanks. Het bijzondere is dat dit ras sindsdien zuiver is gebleven.

We scheuren met de Hummer het strand op. Ongelofelijk, we zagen al eerder borden staan met 4wheel Beach. Gekke naam voor een strand dacht ik nog. Maar echt waar, hier hebben ze een strand dat bestemd is voor 4wheel drive bezitters. Je scheurt zo het strand op met je hele hebben en houwen en parkeert naast elkaar. Voordeel, de BBQ kan mee, de partytent, de mega koelboxen, de tuinset en een heel scala aan visgerei. Dit kan alleen in Amerika!

Maar goed...we gingen natuurlijk voor de wilde paarden. Dus de duinen in, tot grote schik van Quirijn. Met grote ogen en een brede grijns zat hij in zijn stoel. Voor ons was het uitje nu al geslaagd met of zonder paard. Maar de gids deed haar best om de paarden te zoeken. Ze spotte drollen en trapte het gas nog meer in. En ja hoor....iets verderop achter de bomen stonden 4 paarden. Uiteindelijk hebben we in totaal 12 paarden gezien. Dat was namelijk de opdracht die Quirijn van mijn tante kreeg. Tel de paarden.

NOG MEER BEZOEK
Toen mijn nicht hoorde van onze ontmoeting in de Outerbanks, heeft zij georganiseerd dat ze ook langs kon komen. Helemaal uit Chigago heeft zij op zondagochtend het vliegtuig genomen naar Norfolk. Daar een auto gehuurd en naar Duck gereden om dinsdagochtend weer te vertrekken en woensdagochtend gewoon weer aan het werk te gaan. Echt top!

Wat een verwennerij! We worden overladen met Nederlandse producten, zoals beschuit, kaas, ontbijtkoek en zelfs Fries suikerbrood. En Quirijn kan zijn geluk niet op (en Walewijn ook niet...) met Lego.

WRIGHT BROTHERS

Als je in de Outerbanks bent, dan moet je naar het Wright Brothers memorial park in Kitty Hawk. Op die plek hebben de gebroeders Wright op 17 december 1903 de allereerste gemotoriseerde vlucht gemaakt.  

Heel bijzonder om die plek te zien. Een plek waar een belangrijke geschiedenis is geschreven. Een geschiedenis die een grote vlucht heeft gemaakt.

Vier stenen markeren de landingsplaatsen van de vluchten die de gebroeders Wright maakten op 17 dec 1903. In de jaren voorafgaand testten ze diverse glijders (vliegtuigen zonder motor) en perfectioneerden in hun fietswinkel het ontwerp van hun vliegtuig.

 

Om misverstanden te voorkomen en om mijn oom en tante te eren, moeten we vermelden dat de gebroeders Wright uit Ohio kwamen en niet uit North Carolina. De gebroeders Wright hadden een fietsenwinkel in Dayton, de plaats waar mijn oom en tante in de buurt wonen. In die fietsenwinkel hebben de broers hun ideeën voor een gemotoriseerd vliegtuigje uitgewerkt. Ze zijn vervolgens naar North Carolina gereden, vliegtuigen waren er toen nog niet 😀, vanwege de wind.

DANKWOORD
Lieve oom, tante en nicht, geweldig dat jullie helemaal afgereisd zijn naar Duck om ons te ontmoeten. Dank voor jullie gastvrijheid, gezelligheid, het lekkere eten, de uitstapjes en de kadootjes en Hollandse producten. Het was geweldig!

MUURVAST OP DE ICW. NU HOREN WE ER PAS ECHT BIJ!

HUIZEN KIJKEN IN CHARLESTON
'Kijk nou in die straat ook'. We lopen vanaf onze ankerplaats naar de binnenstad van Charleston. De huizen om ons heen zijn van hout. Smal aan de straatkant, ver doorlopend naar achteren in diepe, groene tuinen. Aan de zijkant lopen over de volledige lengte veranda's, met altijd we een schommelstoel. Boven de veranda hangt een balkon, ook over de volle huislengte. 

Uhm... tja, deze voldoen dus niet aan mijn beschrijving...
Balkonnen aan de voorkant ?!

De meeste huizen zijn in puike staat. De auto's verraden dat de bewoners van ons wandelgebied het -financieel- goed hebben. En kennelijk laat je dat zien door 'Europees' te rijden. We zien Volvo, BMW, Audi, Porsche, Mini en Range Rover op de oprijlanen. 

Deze voldoet ook al niet aan mijn beschrijving. Maar fraai is het pand wel. 
Staat op het terrein van de Charleston College.  Daar wil je wel 
studeren, want het is er prachtig.

Van sommige huizen bladdert het verfwerk; het zijn de studentenhuizen van de Charleston College. De school die een prominente plek heeft in de oude stad. We zien veel fietsen in Charleston, hoewel de meeste studenten ook 'gewoon' over een auto beschikken. Een oude Chevy, Jeep of Chrysler.

Ta-daaaa... Hier dan twee panden met aan de zijkant een veranda (met echte voordeur, hebben ze allemaal. Erg grappig want als je door die deur gaat, sta je gewoon nog steeds buiten, maar dan op de veranda). de X C tekens vertellen dat het een studentenhuis is.... met in dit geval geen afbladderende verf. Klopt mijn beschrijving weer niet...!

Hier nog een voordeur naar de veranda.

Groene lanen, fraaie tuinen met kleurrijke perken en bloemen en (het blijft Amerika) met militaire precisie gemillimeterde en afgerande grasperken. Haast op iedere straathoek staan twee kerken. Later in de week, als we in de 'zwarte wijken' komen, zien we nog veel meer kerken. Van allerlei sub-groepen waar wij nog nooit van gehoord hebben. 

Downtown Charleston is het domein van de blanken en de grens met 'donkere' wijken is heel scherp. We zijn in Zuid Carolina, dus in een van de zuidelijke staten van Amerika, waar apartheid nog lang aan de orde was. Misschien speelt dat nog steeds op de achtergrond. We zien zelfs af en toe een vlag die ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog werd gevoerd door de zuidelijke staten.

Whahaha! Er zijn hier voetgangersoversteekplaatsen MET verkeerslichten. Maar ja, welke automobilist kijkt er nu naar een
 voetganger? Gelukkig hebben ze aan de verkeerslichten bakjes gehangen met oranje vlaggetjes. Als je oversteekt -met groen
 uiteraard- neem je voor de zekerheid een oranje vlaggetje mee. Maar oeps! Staan wij aan de ene kant van de straat, hangen
 alle vlaggetjes aan de andere kant. We hebben maar een taxi gebeld die ons naar de overkant bracht...

DE NIEUWE WERELD
Wij zijn altijd nieuwsgierig geweest naar de Amerikaanse oostkust. Dit is de plek waar Amerika 'begon'. Althans, in de Europese vertelling. Als we de indianen en anderen die ca 20.000 jaar geleden via de Bering Straat naar Amerika wandelden even buiten beschouwing laten, dan zijn het de Engelsen, Fransen, Spanjaarden en Hollanders die begin 16e eeuw voor het eerst voet aan wal zetten in het 'nieuwe land'. 

Per ongeluk overigens, want men was op zoek naar een kortere route richting China en stuitte per toeval op dit land. 

Diverse expedities werden ondernomen om 'de' doorgang te vinden naar de Pacifische Oceaan, maar die werd (logischerwijs) niet gevonden... Eigenlijk zou je dus kunnen stellen dat Amerika het gevolg is van een mislukking...

JA MAAR WALEWIJN, WAT MOETEN WIJ NOU WEER MET DIE OUWE MEUK?
Nou, wij maken deze zeilreis en vinden de onstaansgeschiedenis en ontwikkelingen in de landen die we bezoeken interessant en ja... jullie volgen nu eenmaal ons blog en dan 'moet' je maar gewoon meelezen in wat ons interesseert. Of je slaat die delen over dat kan natuurlijk ook. Om het je te vergemakkelijken, zal ik die delen cursief maken.

EERSTE STEDEN
De eerste decennia in het nieuwe land verliepen niet rooskleurig. De Hollanders voerden wat handel met de indianen, maar de opbrengsten vielen tegen. De Fransen verscheepten enkele honderden mensen naar het nieuwe land, maar die werden uitgemoord door de Engelsen (die twee zijn nooit vrienden van elkaar geweest) en de Engelsen leden onder aanvallen van indianen en onder ziekte.

'Great Britannia' stichtte de eerste nederzettingen. Allemaal langs de oostkust en voornamelijk in 'Georgia' (naar King George) en Carolina (naar uhm...ja, dat blijkt dan ook weer naar King George; de latijnse betekenis van Carolana is weer koning George (ofzoiets)). 

Een aantal groeide uit tot steden die wij, onderweg naar New York, nu passeren. Met wat hulp van indianen lukte het de Britten om tabak te produceren en door flink te lobbyen in het moederland lukt het om investeringen vrij te krijgen om tabaksplantages te stichten. De tabakslobby van de afgelopen decennia is dus niets nieuws, dat gebeurt eigenlijk al vijf eeuwen. 

Quirijn bekijkt een maquette van de stad

De tabak werd een grote hit in Engeland en andere delen van Europa en rond de plantages ontstonden kleine nederzettingen die uitgroeiden tot steden als Sint Augustine, Jacksonville en Charleston. Tussen haakjes, het eerste schip dat slaven aanvoerde voor deze plantages, waren de Hollanders. Maar ach, in die tijd was 'iedereen slecht', dus uhm... who cares?

Charleston ontstond in 1663 en in de historische binnenstad die wij nu zien wanen we ons in de 18e of vroeg 19e eeuw. Maar eigenlijk is de huidige stad een decorstuk, want de stad is meerdere malen verwoest, o.a. door brand, Amerikaanse Burgeroorlog (die begon in Charleston), aardbeving en nog vrij recent door orkaan Hugo (1989, waarbij driekwart van de oude binnenstad werd verwoest).

PLONZEN IN HET PARK
Het bevalt ons prima in Charleston. Waarom ook niet? Op loopafstand van de ankerplek vinden we  'College Laudromat', waar we voor 3usd/load wasmachines hebben met warm water! Wat een luxe. Bovendien hebben ze er prima koffie. 

Wie wil er thuis nog een wasmachine??? Lekker chillen met goede koffie en je vrienden in Wasserette 2.0

Iets verderop ligt de Charleston College Campus, waar we iedere ochtend op een bankje onder de bomen onze administratie bijwerken met de free-WIFI. Daarna pakken we een gratis bus die ons door de historische stad naar een park rijdt, waar kinderen mogen spelen in de fontein. Het is erg warm deze dagen, dus Quirijn vermaakt zich geweldig in de fontein en zeker wanneer na een paar dagen ook zeilboot Arion arriveert en hij met Arthur en Alice kan spelen. Quirijn verbetert mij steeds als ik -Hollander- weer eens Arthur verkeert uitspreek. 'Nee Walewijn, het is niet arrrtuuur, het is aahhrthur'. Onze Brit.

'BICYCLES ARE NOT ALLOWED ON THIS BUS'
Reizend per zeilboot zijn we aan wal weinig mobiel. En dus aangewezen op faciliteiten op loopafstand van een ankerplek en/of lokaal vervoer. Een half uur lopen van de ankerplek is een supermarkt, maar dat is dan zo'n binnenstedelijke en dat staat garant voor hoge prijzen. We kopen bijna twee pond kersen voor 19,80 USD omdat we aan het bordje dachten te zien dat ze 4,50 USD kostten... Die gaan van de afrekenband linea recta terug naar af. Ook normale producten zijn duur maar we vinden uit dat er een openbare bus naar de rand van de stad gaat,waar zich een Wallmart bevindt. Daar liggen de prijzen lager.

'You are not allowed to take that bike. I call my supervisor'. De buschauffeuse schut haar hoofd als ze ons ziet aankomen. Quirijn's loopfiets mag niet mee. Al drie jaar gaat het ding zonder enig probleem in alle openbaar vervoer mee, ook in Charleston al diverse malen. Maar nee, nu mag het niet. Mevrouw belt haar 'supervisor' en vertelt dat mensen een fiets (!) willen meenemen in de bus. Tja, wat zegt zo iemand dan? 'My supervisor says no'. Hoe verrassend!
Ik vertel mevrouw met theatrale verbazing en verheven stem dat wij die loopfiets al jaren meenemen, ook in Charleston de afgelopen dagen. Hoe is dat mogelijk? 'Then they did not call their supervisor. I did' zegt mevrouw. Ze beticht mij vervolgens van agressie (wie mij een beetje kent, begrijpt hoe onlogisch dat is), gaat de politie bellen om mij op te laten pakken en heeft vele getuigen van mijn agressiviteit. Daarbij wijst ze naar een bankje waar drie ouderen ongeïnteresseerd voor zich uit zitten te staren.

Misschien is dit een leuke busmaatschappij voor mevrouw?

Hedda pakt het een stuk slimmer aan. Ze vist een boodschappentas uit haar tas en vouwt die om het achterwiel van de loopfiets. Mag het nu wel? Ja, nu mag het wel... (!?) Hoewel de hele fiets uit de tas steekt. En zo komen we na een busrit van een uur toch bij de Wallmart, waar we bovendien een nieuwe bijboot bestellen, die we anderhalve week later kunnen ophalen in Kitty Hawk, 150  mijl noordelijker waar we Hedda's oom en tante zullen bezoeken.

De bijboot die we de laatste maanden gebruikte is erg slecht geworden en inmiddels weer slechter dan onze eigen oude bijboot, die we voor de zekerheid nog bewaard hadden en nu weer goed van pas komt. 
Daarmee gaan we van 3x/dag hozen en 2x/dag 2 tubes oppompen, naar 2x/dag hozen en 2x/dag 1 tube oppompen. De oude bijboot (gekregen van Dick en Anita van de Kind of Blue, waarvoor nogmaals grote dank!) begint aan een derde leven en gaat naar een live-a-board-girl die helemaal geen bijboot heeft. En ja, een volledig lekke en watermakende bijboot is weer meer dan geen bijboot. Iedereen blij.




MOTORBOOT
Na een week Charleston varen we verder noordelijk. Het weer is nog steeds lastig. Eigenlijk zo lang als we al in de USA onderweg zijn. Als er wind is, dan is het te veel en/of uit de verkeerde hoek. Bovendien zijn er veel squalls met flinke regen en onweer. Iedere dag is er wel onweer om ons heen, vooral 's nachts natuurlijk goed zichtbaar. En dus maken we maar weer even gebruik van een weergat zonder wind om motorend een stap verder noord(oostelijk) te komen.

Maandagmiddag 27 juni verlaten we Charleston. We passeren Fort Sumter, waar de Amerikaanse burgeroorlog begon.

Fort Sumter. Lullig fortje eigenlijk... maar een groot aandeel in de USA historie, toen de zuiderlingen dit fort -in handen van de officiele regering, en die werd gezien als Noordelijk nadat de Zuidelingen hun eigen president kozen- beschoten.

Even schrikken. Tijdens de nachtwacht van Hedda belandt
er een vliegende vis in de kuip. Hij laat zich niet vangen
dus wachten we maar tot de volgende ochtend... als hij niet
meer beweegt.

Op zee is geen wind, maar staan nog wel aardige golven precies uit de richting waar wij op moeten. De antifouling onder onze boot is na negen maanden Carieb ook aardig uitgewerkt, dus het onderwaterschip zit onder de pokken en andere aangroei. Onze snelheid valt dan ook regelmatig onder 3,5 knopen, terwijl de motor flink staat te werken. Dit is geen doen zo. We varen een nacht door en kiezen ervoor om niet nog een nacht door te gaan richting Beaufort North Carolina, maar om bij Wilmington (135 mijl na Charleston) naar binnen te varen en verder te gaan over de ICW.





VAN ZEE NAAR ICW

Gekke luchten soms. Mooi om te zien, wat er meestal
na komt is minder prettig.

Dinsdagmiddag bereiken we Wilmington en pakken direct ons oude ICW (Inter Coastal Waterway) tempo weer op en varen zo ver mogelijk door. Om half acht komen we bij een brug die tot 19 uur draait, dus moeten we stoppen. Helaas zijn we in een groot gebied waar de ICW slechts bestaat uit een smal geultje dat maar moeizaam op de juiste diepte (3 meter) gehouden wordt en naast de geul is het direct heel ondiep. Bovendien bestaat de bodem uit grind, waar een anker lastig houdt. We doen een poging maar ons anker krabt, waarna we een stukje terug varen om te ankeren op een kruispunt van de ICW, een kreek en een kanaaltje naar huizen. We gooien het anker uit precies midden in de ICW vaargeul, jammer dan, iedereen die wil passeren moet maar om ons heen. We hangen een extra rondomschijnend licht op, zodat we goed zichtbaar zijn voor de sportboten die hier ook in het donker nog varen.

SCHUINLIGGER
Woensdagochtend staan we vroeg op, om de eerste brugopening van zeven uur te halen. Als ik buiten kom zie ik onze dieptemeter op '1.4' staan. Antares steekt 2.0 meter, maar de instelling van de dieptemeter is zo, dat we met 1.4 aan de grond lopen. Juist. We starten de motor en proberen los te komen, maar op een zandbodem gaat dit nu eenmaal minder makkelijk dan in de modder. Er komt geen beweging in en al snel zien we '1.3' op de meter. 

We zitten drie uur na hoog water, dus het water zal nog wel verder zakken en er zit niets anders op dan wachten totdat het water weer terug komt. Jammer, want als we niet pas om zeven uur door de brug konden, waren we om half zes vertrokken en hadden niet vastgezeten.

Een half uur later. Wij zijn inmiddels experts geworden in handen wuiven. We proberen daarmee, met succes, passerende boten langzaam te laten varen, zodat ze weinig golven maken. Niet iedereen ziet ons wuiven - of wil het zien - en een speedboot maakt flinke golven. Antares schuift daardoor opeens snel op een oor en blijft schuin liggen. Het ziet er niet prettig uit. Je verplaatsen aan boord is lastig omdat we zo schuin liggen en Hedda maakt zich grote zorgen over het vervolg; hoe veel schuiner komen we nog te liggen?

Als ik over de rand van de boot kijk, zie ik dat het onderwaterschip aan stuurboordzijde nu flink boven water ligt en ja... al die aangroei en pokken op het onderwaterschip... dat kan ik nu heel makkelijk verwijderen. Dus wil ik de bijboot in het water brengen om het onderwaterschip schoon te maken, maar Hedda voelt zich erg oncomfortabel in de huidige situatie en belt Tow Boat US, waar we een abonnement op hebben. We horen water in de boot stromen en inspectie wijst uit dat er in de natte cel (what's in the name?) heel veel water binnenkort. Help! Wat nu weer? Maken we water? Waar komt dat vandaan? Hedda bedenkt al snel dat het komt omdat de afsluiter van de gootsteen in de natte cel openstaat. Omdat we nu zo schuin liggen, stroom het water via de afvoer de boot binnen. We doen de afsluiter dicht en hozen de badkamer leeg.

Een kwartier later ligt de Tow Boat met 2x 140 pk al naast ons en is mijn onderwaterschipschraapkans helaas verkeken. Het sleepfestijn begint. Quirijn vindt het prachtig, eindelijk gebeurt er eens wat spannends. Tow Boat maakt vast aan onze voorpunt en zet dan de motoren aan het werk. Die zullen ons niet direct loskrijgen, maar de waterverplaatsing verplaatst het zand waar we op liggen. Zo gaat het een klein uur, waarna we nog steeds vastzitten, maar een stuk rechter op liggen. Pfoeh, dat is een stuk comfortabeler. We spreken af dat Tow Boat over twee uur terug komt - als het water weer stijgt. Helaas is mijn kans om het onderwaterschip schoon te maken nu verkeken, maar we zijn blij dat we in een comfortabelere positie liggen. Er vaart een zeilboot aan ons voorbij, op vijf meter (!) afstand van waar wij liggen. Zo dicht liggen we bij het ICW geultje. Maar wij kunnen geen kant op. Bizar is dat.

Je hebt 'Tow Boat US', met rode sleepboten en 'Sea Tow' met gele boten. Sinds
het sleepfeest sleept ook Quirijn wat af met zijn Lego boten.

Twee uur later is de Tow Boat weer terug, nadat hij ondertussen nog een boot met kapotte motor heeft geholpen en een andere boot heeft losgesleept 'yeah, it's always crazy along this ICW track' zijn wij weer aan de beurt. Slepen vanaf de voorkant lukt nog steeds niet, waarna we het achteruit proberen. Dat gaat direct goed, binnen no time zijn we los. 

Woehoe! Het is heerlijk om weer vrij te zijn en met een vertraging van vijf uur vervolgen we onze weg naar Beaufort. 

Vastzitten & slepen hoort er nu eenmaal bij op de ICW. Een van de eerste vragen die ons steevast wordt gesteld als we andere zeilers op de ICW tegenkomen is 'hoe diep steken jullie' gevolgd door 'hoe vaak hebben jullie al vastgezeten?' Toch zijn we erg blij dat we weer voldoende water onder de kiel hebben.

En hij houdt een schuin oog op de kaartplotter. 'Iets naar de andere kant Walewijn' klinkt er dan van achter
de navigatietafel. 

SCHIETOEFENINGEN
We leggen die woensdag toch nog ruim vijftig mijl af en ankeren tegen de avond in een kreek, die door de US Marine is uitgegraven op een diepte van 3,5 meter. Kijk, dat vinden we wel even lekker. De kreek wordt van tijd tot tijd door de marine gebruikt, dus het zou kunnen dat we zo maar weggestuurd worden, ook midden in de nacht. Mocht dat voor de veiligheid van de US noodzakelijk geacht worden. Wij geloven het wel en vinden het vooral heerlijk om weer lekker veel water onder de kiel te hebben, de hele dag was de ICW route erg ondiep en voeren we met een oog op de dieptemeter.

Na een heerlijk rustige nacht geven we onszelf een ochtend vrij en gaan pas om 10 uur weer ankerop. Dat is maar goed ook, zo blijkt een half uur later. 'Liggen die nou voor anker daar?' zegt Hedda en wijst op twee boten midden in het kanaal. 'Ja' is het antwoord als we dichterbij komen en ze liggen voor een brug, dus dat beloofd weinig goeds. Gelukkig blijkt de brug niet kapot, maar gesloten vanwege schietoefeningen. Aha. We hoorden al geknal dat op het dagelijkse onweer leek, maar net anders klonk. Even later lijkt het of we in Irak zijn beland, met knoepers van klappers in de duinen om ons heen. Er vliegen legerhelikopters over, legertrucks banjeren tussen de bomen door het zand en aan het kanaal staat een militair in legerpak... te vissen. Heel gemoedelijk op de hurken, hengel op de knie en elleboog op de andere knie. Zou hij een ochtend vrij hebben, of regelt hij het diner voor zijn bataljon vanavond?

Gewoon de andere kant opkijken... en bukken.

Om twaalf uur gaat de brug open en kunnen we door, hoewel de rode lampen nog knipperen boven het bord dat zegt dat je absoluut niet door mag varen als de rode lampen branden, omdat je dan midden in het schietgebeuren beland. Een van onze mede wachtenden vraagt via de marifoon aan de brugwachter of we wel echt door mogen, ivm de knipperende lampen enzo, en mevrouw antwoord 'Well, I was told by the army that I could open the bridge at noon, so I open the bridge at noon' waarna iedereen, wij incluis, schouderophalend zijn weg vervolgd.










MOREHEAD CITY

Quirijn nog een laatste keer met de Arion's op pad.

Zonder kogelgaten bereiken we Morehead City, waar we al van verre de Arion op de kant zien staan. Zij zijn het water uit vanwege schroefas problemen en hun standplaats biedt een riant uitzicht op het vuurwerk dat op 4 juli (onafhankelijkheidsdag) wordt afgestoken. 

We blijven een dagje, doen boodschappen bij de Wallmart -deze keer met een hele aardige buschauffeuse die op de terugweg nota bene een omweg rijdt om ons voor onze bijboot af te zetten met alle boodschappen-  en hebben 's avonds een dinertje met de Arions aan boord van Antares. 

Waarschijnlijk zien we de Arion's niet meer, want wij moeten door naar de Outer Banks bij Cape Hatteras, waar we de tante en oom van Hedda gaan bezoeken. Terwijl wij daar een week liggen, zal de Arion ons passeren en die moeten haast maken omdat zij begin augustus de boot boven New York achterlaten en naar Engeland teruggaan.

Samen naar Cars I kijken. Ha! Die Bliksem Mcqueen neemt zo allemaal te grazen.