BVI&USVI: MAGNIFIEK CHARTERGEBIED

allereerst, iedereen hartelijk dank voor de geweldige mails, foto's, elektronische kaarten (en echte kaarten van neef Tijn, nicht Fien en tante), filmpjes ter gelegenheid van Quirijns verjaardag. Geweldig! 

Met Pasen lagen we op Anagada, een eiland van de British Virgin Islands. Het was druk op de ankerplaats. Paasvakantie in Amerika, kennelijk vliegt Amerika dan en masse naar de BVI en USVI om een weekje te zeilen. Zo druk, dat wij aan het tellen sloegen. We telden 68 zeilboten, terwijl er naar ons idee plek was voor maximaal vijftig. Alle moorings bezet, de laatkomers voeren paniekerig rond want nu moesten zij ankeren. Help! Ankeren, dat is toch even wat anders dan in de brochure stond. We telden verder. Van de 68 zeilboten waren er... 9 cruisers zoals wij, dus 59 huurboten. Wij vonden nog net een ankerplekje voor het rif, met twintig centimeter water onder onze kiel. Nu liggen wij sowieso nooit aan een mooring, dat scheelt ons 25 a 30 us dollar per nacht. Scheelt ons op de gehele reis ruim zevenduizend euro.

drukte op de mooringplaats van Anegada

Wij begrijpen die boothuurders trouwens wel. De BVI is werkelijk een geweldig vaargebied om een zeilboot te huren. Ik wijd daar nu niet te veel over uit want ik hoop daar binnenkort een artikel over te schrijven voor in Zeilen magazine, dan kunnen jullie het daar lezen in mooi opgemaakte vorm en op glanzend papier ;-). Voor nu beperk ik me in dit blogbericht even tot onze sores op de ankerplekken en de kneuterigheid  van onze belevenissen.

Het is erg mooi zeilen hier, veel eilandjes op korte afstand van elkaar.

GROOT, GROTER, GROOTST?

Lagoon 52, met stuurwiel op het dak. Met 6 past het net...

Stootwillen naast je boot, zoals we zien bij sommige boten aan de moorings, zijn niet overbodig. De moorings zijn ooit uitgelegd op de gemiddelde bootgrootte van een jaar of tien geleden. Toen kon je nog prima je vakantie met zes personen vieren op een 38 voet monohull. Dat kan tegenwoordig echt niet meer, je hebt nu minimaal een 48 voet catamaran nodig. Maakten we vorig jaar op Mayreau nog een foto van een Lagoon 52 catamaran (ruim 15 bij 10 meter), omdat we die (terecht) zo be-la-che-lijk groot vonden en absurt pompeus met een extra verdieping boven de kuip waar je stuurt met een mensenhoog stuurwiel... daar zijn we nu gewend geraakt aan deze mastedonten. Inmiddels vinden we een Lagoon 51 gewoon 'De Norm' en praten we bij een 44 voet catamaran al over 'een kleintje'.

----------------------------------------------------------------------------------------
CLUBWEEKEND
Gek is dat, die gewenning. Wat hier normaal is, is in Nederland ondenkbaar. Je zou die dingen eens in Nederlands perspectief moeten plaatsen, pas dan kun je je weer voorstellen hoe groot ze zijn...

Laten we zeggen, de achttien cats tussen 44 en 74 voet die vanavond rond ons in de baai liggen gaan gezellig een weekendje met elkaar varen in Nederland. Clubweekend van de 'Vereniging van Catamarans Met Bescheiden Afmetingen' ofzo. Vrijdagmiddag verzamelen in Amsterdam. Dan door de Oranjesluis. Per schutting passen er wel twee (!) cats in de sluis. De drie grootste moeten alleen, anders past het niet. Ruim vier uur later is de hele vereniging door de sluis. Even flink gas erop om voor borreltijd af te meren aan de -gratis- kade op Marken. Maar dat lukt wel, de cats zijn gewend aan volgas op de motor varen, ook als het waait (de zeilen zijn kennelijk voor de sier) en met tien tot twaalf knopen per uur schiet het lekker op. De hekgolven maken van het Markermeer een golfslagbad die de beschoeiing verwoest en andere watersporters het kunstgebit uit de mond rammelt, maar omdat je als Cat vaarder nooit achterom kijkt kun je je daar ook niet schuldig over voelen. De laatste cat sluit de haven van Marken af als de kurk op een fles en de veerboot Marken-Volendam moet voorlopig maar aan het havenhoofd aanlanden.

Zaterdag vroeg naar de oude haven van Hoorn. Oeps! Zelfs de kleinste cat past niet door het oude sluisje dat toegang geeft tot de gezellige haven midden in de historische binnenstad. Dan maar de naastgelegen Grashaven. Er volgt een grote opstopping wanneer alle gevaartes die haven in proppen. De bruine vloot die met hun Duitse opvarenden ook net Hoorn binnen wil, moet een uurtje wachten tot de haventoegang weer vrij is van manoeuvrerende cats. Vaste ligplaatshouders (zoals Peter Bor en Mar&Nick) kunnen hun eigen ligplaats niet meer bereiken of verlaten, maar de Cat Club ligt er lekker bij. Plop! Schieten de champagnekurken door de haven. De twee grootste cats passen er helaas niet meer bij maar vinden een plek aan de steiger voor riviercruiseboten, die vandaag Hoorn maar even moeten overslaan. Hoorn transformeert in een drijvend appartementencomplex en de voorzitter van de club rekent 1875,93 euro havengeld af... Dat is dan wel inclusief gebruik van de douche en toiletfaciliteiten van de haven, maar die blijven onbenut want iedere cat telt minimaal vier natte cellen, o pardon, luxe badkamers. Zo liggen er die nacht minimaal 72 badkamers in de Grashaven. Er wordt uiteraard gedineerd in het restaurant, waardoor de achttien vaatwassers aan boord onbenut blijven. De wasmachines en drogers aan boord van de cats draaien die nacht wel overuren, om de restaurantlucht uit de blazers te spoelen. Zondag na een uitgebreid ontbijt vertrekt ieder weer naar de eigen thuishaven. Het was een geslaagd weekend.
----------------------------------------------------------------------------------------

MAAR DIE BVI's DAN?
O ja, de BVI's. Het is er lekker zeilen. Grote en kleine eilanden, heel veel baaien waar je lekker kunt snorkelen in glashelder water. Mooie stranden en heel veel strandtenten. Alhoewel die voor ons ongeschikt zijn, nu we besloten wat langer op reis te blijven moeten we extra op ons geld letten. En ook moesten we dat niet, vinden we negen us dollar voor een biertje echt te duur. Op Anegada besparen we ook flink, door in plaats van de toeristentaxi te nemen, te gaan lopen. Quirijn op zijn loopfiets, wij op onze slippertjes. Klap, klap doen de slippers over de enige Betonweg die het eiland rijk is. 

klap, klap... op de slippertjes over de betonweg

ff kijken vanaf
een afgezaagde
telefoonpaal. Zie
ik al Flamingo's?

We zoeken de flamingo's, die hier jaren geleden zijn uitgezet. In het eiland ligt een groot zoutwatermeer en daar zouden die flamingo's zich bevinden. Helaas is de populatie flink teruggelopen doordat de eilandbewoners veel flamingo's afschoten en opaten. Heel in de verte zien we roze stipjes en dat moeten ze zijn. Met het fototoestel helemaal ingezoomd en later op de computer nog eens verder ingezoomd determineren wij vage roze stippen. We hebben flamingo's gezien! ...Alhoewel de eilandbewoners ook best een aantal roze vlaggen op stokken in het zoutwatermeer zouden kunnen hebben geplaatst.

Ziet u ze? FLAMINGOOOOS... of roze vlaggen.

Wij zien de hele verdere dag betonweg en lopen ruim zeven kilometer naar het enige dorp op het eiland; Settlement. De eilanders zijn vriendelijke mensen, iedereen toetert en zwaait als hij ons in zijn oude auto passeert. Niemand biedt ons evenwel een lift aan; toeristen horen immers voor veel geld een taxi te nemen. Geen punt, wij wilden zelf gaan lopen en wat beweging is lekker omdat we de dagen ervoor aan boord doorbrachten vanwege harde wind.

En verder gaat het over de betonweg

HET SEVILLA VAN DE CARIEB
Met de kilometer groeit onze verwachting van Settlement. Een koud drankje. Een terras. En IJs. Veel ijs. Een dorpspleintje misschien? Met terrasjes onder een rij bomen? Wat cafeetjes rond dat plein. Een oud 18e eeuws kerkje aan de kop? Misschien wat historische panden, uit de tijd dat de Spanjaarden vanuit Zuid- en Midden-Amerika langs Anegada voeren met schepen afgeladen met goud. --Anegada is in tegenstelling tot andere eilanden in deze regio erg vlak en laag met bovendien tot kilometers ver in zee een rif net onder de wateroppervlakte. Er zijn in het verleden heel wat schepen op gestrand, waaronder regelmatig Spaanse schepen met goud beladen. Men heeft meer dan 300 scheepswrakken rond het eiland geïnventariseerd-- Dus, zo mijmeren wij al sjokkend langs de betonweg, als je dan toch gestrand bent, waarom niet een mooi dorpje uit de rifgrond timmeren? Die groeit natuurlijk na verloop van tijd uit tot een stad. Een belangrijke handelsplaats. Sjieke koopmanshuizen om het goud te verhandelen, een kathedraal, van binnen rijkelijk afgewerkt met puur goud?!

Ja, we verlangen eigenlijk wel naar een gezellige Spaans of Portugese stad. Met dito plein van allure en historische schoonheid. Zonder Spaanse tapas, dat snappen wij ook wel. Zal wel meer Amerikaans menu zijn hier, gegeven de vele Amerikanen die hier komen. Settlement groeit bij iedere stap die we zetten en neemt ongekende vormen aan. Ook Quirijn houdt 2 1/2 uur een goed tempo aan. We lazen ergens dat er in Settlement een Iguana kwekerij is. Op Bequia bezochten we in oktober een schildpaddenkwekerij en dat was een groot succes. Nu, in Settlement, lonkt een kwekerij met een uitzonderlijk type leguaan, die alleen hier voorkomt.

Welcome to THE Settlement! Het landschap verandert nog weinig

PLEIN VAN DE HEMELSE VREDE
Na het 'Welcome in Settlement' bord verandert er voorlopig nog weinig aan het landschap. Nog steeds mangrovestruiken met daaronder afval. Dat valt wel op, overal ligt rommel. Huisafval, bouwafval, iedere tweehonderd meter een leeg Heinekenflesje in de berm als was het een reclamestunt bedacht door Freddy zelf. Ik vind diverse slangetjes in verschillende formaten, die ik goed kan gebruiken aan boord. Ik leg ze steeds aan de overkant van de weg neer, zodat ik ze op de terugweg mee kan nemen.

Na de energiecentrale (twee dieselgeneratoren en wat oude accu's) wandelen we de banlieue van Settlement binnen. We tellen zes golfplaten huisjes omgeven door kale rotsbodem en een koelkasten- alias autosloperij. Om de bocht zien we de nieuwe bibliotheek, groots en -vooruit- wat pompeus. Verlaten ook trouwens. Maar dit is een goed teken. Zo'n formaat bibliotheek bouw je alleen bij een stad met allure. Dan naderen we een café, naar later blijkt het enige. We zijn net te laat; het toegangshek en kettingslot zijn verroest, de verf bladdert van het hout, de cafénaam is onleesbaar geworden door erosie en de parasols waaiden jaren geleden weg. 

Het cafe is vandaag gesloten...

Het Plein Van De Hemelse Vrede blijkt een kaal en dor vierkant met aan de kopse kant het gemeentehuis of eigenlijk gemeentehok, aan de linkerkant een brandweerkazerne zonder brandweerauto's en de andere twee zijden zijn nog in de markt voor een ambitieuze vastgoedontwikkelaar. We vinden een piepklein winkeltje-met-weinig en kopen er drie taaie bolletjes en een pak sap.

Alle beroemde pleinen ter wereld vallen in het niet bij het centrale plein van Settlement

Mooi bord, nieuw kantoor, maar geen iguana te bekennen helaas

Op naar de iguanas dan maar. Op het terrein staat een spiksplinter nieuw kantoortje met de fabrieksstickers nog op de ramen. Alle hokken zijn leeg. Ook het informatieblad ziet er vrij nieuw uit. Maar geen iguana te bekennen. Geen medewerker ook trouwens. 'Al jaren gesloten', zo leren we als we navraag doen in het dorp. 'Maar dat nieuwe kantoor dan?' vragen wij. 'Subsidie'. Sorry Quirijn, we kunnen er ook niet meer van maken. Na de taaie broodjes en sap beginnen we onze terugtocht Langs de Lange Betonweglaan.

Dit is ook Anegada. Prachtig mooie drooggevallen vlakte

THE BATHS: ONGEKEND FRAAI

De volgende dag zeilen we bij twintig tot vijfentwintig knopen halve wind een kleine twintig mijl terug naar Virgin Gorda en bezoeken de volgende dag The Baths, een gebied met door erosie afgeronde rotsformaties op de grens van land en water. 

De pilot is lyrisch over The Baths, maar dat kennen we inmiddels; die pilots overdrijven regelmatig. Maar in dit geval niet, wij vinden de Baths ongekend fraai. We zijn er op zaterdag, wat de wisseldag is voor de huurboten. Daarom is het er relatief rustig. We vinden het zo mooi, dat we zondag nog een keer gaan.
(sorry weer voor de layout, ik krijg de fotos niet mooi uitgelijnd in blogspot)

Aansluitend bezoeken we verschillende onbewoonde eilanden, waar we steeds een nacht ankeren. We zien schildpadden en roggen en snorkelen langs rotsen en door een grot. Het water is prachtig helder, zelfs op tien meter diepte zien we ons anker liggen. Een aantal dagen later varen we langs het grootste eiland van de BVI, Tortola, naar het eiland Jost van Dycke, vernoemd naar een Nederlandse zeerover. We bezoeken een soort klein zwembadje achter de rotsen, waar het zeewater zich met geweld door de rotsen perst en het zwembadje omtovert tot een soort bubbelbad. Maar de zee is momenteel rustig dus bubbels zijn er weinig.

Voor anker in de BVI's

SOCIAL EVENTS

Oeps! Bijboot klem onder de steiger. Gelukkig niet onze bijboot,
en samen met de eigenaar krijgen we hem vrij.

We zijn deze dagen ook weer druk met sociale activiteiten. Ontmoeten oude bekenden waarmee we aan boord borrelen. Ook ontmoeten we (voor ons nieuwe) Nederlandse boten die in de zomer van 2015 uit Nederland vertrokken. We borrelen op Antares met een Nederlands en Vlaams echtpaar. Twee dagen later borrelen we weer aan boord van Nederlanders die we eerder op Eustatius tegenkwamen en op Sint Maarten. Zij hebben twee kinderen en dat is leuk voor Quirijn. Helaas zit hun half jaar zeilen in de Carieb er al weer bijna op, dus hen zien we niet meer. Net als een andere Nederlandse boot waarmee zij opvaren, ook met twee kinderen. Hun boot gaat over een paar weken op transport terug naar Nederland. We nemen de volgende ochtend afscheid van hen en gaan direct door naar het strand voor een ochtendje met een Engels gezin met twee kleine kindjes. Zij zijn in december naar de Carieb gevlogen en blijven nog een jaar. Misschien ook naar de USA oostkust, al hebben ze dat nog niet voorbereid. Wie weet, zou wel leuk zijn. 

eerder op Eustatius tegenkwamen en op Sint Maarten. Zij hebben twee kinderen en dat is leuk voor Quirijn. Helaas zit hun half jaar zeilen in de Carieb er al weer bijna op, dus hen zien we niet meer. Net als een andere Nederlandse boot waarmee zij opvaren, ook met twee kinderen. Hun boot gaat over een paar weken op transport terug naar Nederland. We nemen de volgende ochtend afscheid van hen en gaan direct door naar het strand voor een ochtendje met een Engels gezin met twee kleine kindjes. Zij zijn in december naar de Carieb gevlogen en blijven nog een jaar. Misschien ook naar de USA oostkust, al hebben ze dat nog niet voorbereid. Wie weet, zou wel leuk zijn.

Ook mooi toch? Sandy Cay, naast Jos van Dycke. Hier maken we een korte stop en wandelen het eilandje rond.

Een daje regen. Na schooltijd maken we een containerchip van Lego 

Soggy Dollar bar

Na het strand doen we de was voor ongekend weinig geld en met warm water, wat haast nooit voorkomt. Slechts 2 USD voor een wasmachine met warm water. Voor 6,5 USD hebben we alles gewassen en gedroogd. Wat een feest, wat een luxe! Daarna varen we door naar Jost vanDycke, waar de twee Nederlandse schepen vanochtend naartoe vertrokken en we hen op het strand toch nog weer even ontmoeten en bij de Soggy Dollar Bar samen een Painkiller drinken, een typisch rumdrankje die je in deze baai 'moet' drinken omdat hij hier zou zijn bedacht... Althans, volgens de marketing van het cafeetje dan he? In ieder geval slaat het aan, de baai ligt vol dagjesboten met Amerikanen die zich dronken drinken.

vakantie vieren doe je zo

HOOG TEMPO
De volgende dag gaat ons tempo nog wat verder omhoog. We gaan vroeg ankerop en varen naar een volgende baai, waar we voor anker gaan om uit te klaren uit de BVI. Daarna meteen weer ankerop en varen acht mijl verder naar Cruz Bay op de US Virgin Islands waar we ankeren in een heel krap hoekje van de baai; de rest van de baai ligt weer vol moorings.

Het is hier echt manoeuvreren op de centimeter. Onze kiel schuift de zandhoopjes op de zeebodem vlak en we zetten zo weinig ankerketting dat we net blijven liggen maar de achterzijde wel vrij blijft van de rotsen. Binnen No time ligt er alweer een zeilboot pal voor ons, boven ons anker en als we na het inklaren terugkomen ligt er ook een naast ons, de opvarenden houden hun boot vrij van onze boot door als we te veel naar elkaar toe draaien een stootwil erbij te pakken. Als wij aan boord zijn, kunnen zij naar de kant zodat wij hun stootwil taak overnemen.

We kunnen bijna overstappen op de boot naast ons

We gaan snel weer ankerop en timen ons vertrek precies als de wind de boot voor ons net vrij draait van ons anker. Best een leuke ervaring zo. Gelukkig is er weinig wind, anders is de situatie niet in de hand te houden. We varen zes mijl verder en ankeren in de luwte van Saint James Island, tussen Sint Johns Island en Thomas Island, waar we morgen heen varen. Vier baaien op een dag, drie keer anker op, drie keer anker neer. Uitklaren, inklaren, drie keer het water in om snorkelend het anker te checken. Ons nieuwe dagrecord.

PIZZABOOT
Bij St James Island ligt een oude zeilboot die omgebouwd is tot afhaal pizzeria. Het interieur is eruit gesloopt en pizza ovens zijn er in gezet. De achterkant kan openklappen, daar vaar je met je dinghy heen en bestel je pizza. Erg grappig. Twintig dollar voor een kale 

Pizza op de Antares

pizzabodem is ons natuurlijk weer te duur en met topping wordt het al helemaal onbetaalbaar. Maar Hedda is geïnspireerd en maakt pizza's op tortilla bodems.













SPAANS DENEMARKEN
We zeilen de volgende ochtend door naar de hoofdstad van het eiland St Thomas, Charlotte Amalie. Tot ongeveer 1920 was dit eiland van Denemarken, tot de USA het kocht voor ca 25 miljoen, om te voorkomen dat een toenmalig vijandige staat (lees Duitsland) het eiland zou kopen, zo dicht bij het vasteland van de USA. 'Nu zijn er dagen dat er cruiseschepen vol Duitsers aanmeren en wordt het eiland alsnog ingenomen door Duitsers', aldus een local. Wij willen boodschappen doen en lopen een uur naar een supermarkt. Zowel op de heen als terugweg rusten we uit bij een honkbalveld, waar een jeugdtoernooi gaande is. Later leren we dat er aan de andere kant van de ankerbaai een supermarkt is op twee minuten lopen van de dinghy steiger... Nu ja, da's handig want daar halen we de volgende middag 72 liter drinkwater die we met ons steekkarretje in twee etappes naar de bijboot rijden. Hartstikke handig.

Even zijn we toeschouwer bij een honkbaltoernooi

Het fort is gesloten voor renovatie. toch maar even kijken, denkt Quirijn

Antares weer voor anker in een mooie baai

SCHOOL SPEL
Diezelfde zondag wandelen we door de historische binnenstad van Charlotte Amalie en dat 

Dan weer Spaans

verrast ons aangenaam. We zien een mengeling van Deense en Spaans-Caribische architectuur en wanen ons het ene moment op een Deens eilandje, dan weer in een Spaans dorpje, daarna in Puerto Rico. Hedda is creatief zoals altijd en ziet in een parkeerplaats met genummerde parkeervakken een geweldig school gerelateerd spel, door cijfers te noemen, waarna Quirijn daar heen moet rennen en ik vijf seconden later mag vertrekken. Later worden het kleine rekensommetjes, een stuk lastiger voor Quirijn maar met behulp van tellen op zijn vingers komt hij daar ook uit.

Dan weer Deens(achtig)

Ai, ai, wat een lang verhaal. Tijd om te stoppen. De zeilers onder onze bloglezers hebben tenslotte wel wat beters te doen; het zeilseizoen in Nederland is weer begonnen dus er kan zelf weer gevaren worden. En da's toch een stuk aangenamer dan die verhalen van Hedda, Quirijn en Walewijn. En de niet-zeilers hebben natuurlijk ook van alles te doen. Naar de voorbeschouwingen van Johan Cruijff luisteren over de voorbereidingen van het Nederlandse Elftal op het WK voetbal van aankomende zomer bijvoorbeeld.

En wij vertrekken van de USVI/ Op naar Puerto Rico. We verlaten Charlotte Amalie door een nauwe doorgang. Dit was vroeger gewoon land, maar heeft men doorgestoken. Links en rechts van de boot zie je nog stroken van het land.

virgin islands

dinsdagmiddag 22 maart vertrokken we, na bijna elf weken, van Sint Maarten. Met de volle maan in onze rug hadden we een fraaie nacht op zee met ruime wind tussen 16 en 22 knopen. Dat leek een heerlijk rustige nacht te worden, maar we hadden het toch vrij druk met veel scheepvaart om ons heen. De hele nacht waren navigatielichten van andere schepen te zien en dat is eigenlijk best lekker, want dan heb je wat te doen tijdens de wacht en schiet de tijd lekker op. Een groot zeeschip en later een wat kleiner zeeschip lagen op aanvaringskoers maar verlegden allebei keurig hun koers voor ons.

FOOL MOON
Woensdagochtend kwamen we aan op Virgin Gorda (Spaans voor dikke maagd, en inderdaad het eiland heeft wel wat weg van een vrouw met een dikke buik die op haar rug in zee ligt). Na wat bijslapen hebben we in de middag ingeklaard en zijn sindsdien officieel in de Virgin Islands. Die avond was het volle maan en dankzij een tip van andere cruisers voeren we, nieuwschierig geworden, vijf mijl verder op Tortola naar een o-o-o echt oooooo-vervolle ankerbaai waar aan de wal iedere maand een Fool Moon Party wordt gehouden. Erg de moeite waard dat evenement met een hippie achtige sfeer, veel kunst, een prachtig geweven net hangend onder bomen waar kinderen -Ja, Quirijn ook- heerlijk in konden klimmen, optredens van steltlopers, livemuziek en grote vuurkorven die voor veel sfeer zorgden. De tientallen ankerlichten van de schommelende boten in de baai zorgden voor een sprookjesachtig achtergrondbeeld, als heldere sterren in een donkere nacht. En de maan? Die verschool zich, verlegen door het mooie feest ter eer en glorie van haar, schuchter achter de wolken, maar liet zich aan het einde van de avond toch ook nog even zien.

CHARTERSCHEPEN
De volgende ochtend liep de baai snel leeg... dat komt, het barst op de Virgin Islands van charterschepen (huurboten) en er zijn zo veel eilanden en nog veel meer ankerbaaitjes, dat je als charteraar tijd te kort komt. Dus vertrekken de charterschepen iedere ochtend vroeg en blijven de cruisers in de baai achter. Die hebben immers de tijd. We begrijpen wel dat je hier een zeilboot huurt om rond te toeren, het is er een prachtig gebied voor. Een paar ankerbaaien verder gehopt liggen wij momenteel aan de noordkant van Virgin Gorda in een soort Lagoon die Gorda Sound heet. Daar vonden we het strand dat we Quirijn al lange tijd hadden beloofd. In de maanden op Sint Maarten kwam het er maar twee keer van om het strand te bezoeken. Morgen hopen we naar Anegada te varen, circa vijftien mijl noordelijk. Hopen ja, je weet het nooit. Het is een tocht over open zee en de wind was de laatste dagen erg krachtig waardoor de golven naar drie meter hoogte opliepen. Morgen even kijken of de zee al wat rustiger is.

FOTO'S?
'Leuk allemaal hoor Walewijn, maar waar zijn de foto's' is een gedachte die ongetwijfeld door jullie hoofd rommelt. En logisch natuurlijk, verwend als jullie in de afgelopen maanden zijn geraakt door al dat fraaie fotomateriaal dat we iedere keer voor jullie schieten <hier had ik een smilie met zo'n knipoogje bedacht, maar ik type op onze laptop met Spaans toetsenbord en kan daar het dubbelepuntkomma teken niet vinden. Denk dat er dus maar bij. Gewone haakje kan ik nu trouwens ook niet meer vinden, hoewel ik die in de tweede alinea van dit bericht WEL had. Gek word je ervan... Anyway, het zal jullie een rotzorg zijn natuurlijk. Een scherp haakje dan maar weer ter afsluiting van dit intermezzo... >

Dat fotomateriaal dus. Dat gaat even niet, want we hebben hier op de Virgins nog geen internet gevonden. We liggen steeds in afgelegen baaien, dus zijn al ruim een week verstoken van internet. Dit bericht plaatsen we daarom via onze SSB zender-ontvanger. Dat gaat via radiogolven, foto's zijn veel te zwaar om te versturen. Handig ding de SSB, waarmee we ook twee keer per week contact hebben met andere Nederlandse zeilers in de Carieb en waarmee we ook weerberichten kunnen binnenhalen op momenten dat we geen internet hebbe. Zoals nu dus. Tijdens de oversteek van de Atlantische Oceaan vorig jaar verstuurden we ook de blogberichten via de SSB.
Morgenavond proberen wij en een aantal andere Nederlandse zeilers in de Carieb trouwens met de SSB contact te maken met Nederland, met club voor zendamateurs in Dordrecht, waar ik zelf ook les heb gehad. Benieuwd of de verbinding morgen lukt.

Tot zo ver de update, foto's komen als we internet hebben. Hasta la vista... als dat betekent wat ik denk. Mijn Spaans is niet zo goed en ik begrijp eigenlijk ook niet waar ik die woorden nu vandaan haal, maar door dit toestenbord ga ik kennelijk Spaans typen.. zonder dat ik eigenlijk weet wat ik schrijf. Uhm... stoppen nu Walewijn, stoppen nu...

GEWIJZIGDE REISPLANNEN

Toen wij jaren geleden begonnen met sparen voor deze reis, planden we als reisduur 1 jaar. Dat was al duur genoeg en we moesten natuurlijk ook even zien hoe het ons zou bevallen onderweg. In dat jaar konden we in principe een 'rondje Atlantic' varen, maar was ook een alternatieve route mogelijk die we altijd ook aantrekkelijk vonden; via Zuid Europa naar de Middellandse Zee en dan via de Franse kanalen terug. Dat laatste is een grote wens die dus blijft staan nu we de oceaan over zijn gezeild. Over de Franse Kanalen stond trouwens onlangs een mooi artikel in de Zeilen, van onze vrienden Tim en Eveline op de Mallemok. Binnenkort in Zeilen deel twee van hun tocht, houd de Zeilen dus in de gaten...

DE EEUWIGHEID
Uhm... ik dwaal af. Toen wij zomer 2014 vertrokken uit Zaandam, stond al wel vast dat we niet 1, maar 2 jaar zouden gaan. Een jaar vliegt immers voorbij, dat zagen we bij zeilers die ons voor gingen; de lichting van 2012 met o.a. de Waltzing Mathilda en Drift Away hebben we intensief gevolgd. 

Twee jaar voelde, nadat we ons jaren op een jaar voorbereidden, heerlijk oneindig lang. 
Maar ja, toen ons eerste jaar er op zat kwam het einde van onze reis met haastige spoed dichterbij... Eind juli / begin augustus van dit jaar moeten we alweer terug zijn in Nederland. Moeten? Ja, kijk, ons budget is alles behalve oneindig. En... en... en... ach, er zijn legio redenen waarom we deze zomer gewoon weer terug moeten naar Nederland en ons oude leven weer opbouwen. Dus... varen we komende zomer weer terug naar Nederland. Of toch maar niet? 



WAT TE DOEN?
We hebben er, aan boord van Antares, een tijd over nagedacht. Vervolgens hebben we alle opties en consequenties in kaart gebracht en zijn allerlei dingen gaan uitzoeken, regelen. Onze financiën nog eens bekeken, en nog eens bekeken, en nog eens. Conclusie: de makkelijkste, overzichtelijkste en minst complexe keuze is om deze zomer van 2016 gewoon onze reis af te ronden, zoals we al bij vertrek gepland hadden. 

Maar ja, we kiezen er wel vaker voor om ons leven wat anders in te vullen dan gebruikelijk is, wat lang niet altijd makkelijk is, maar wel energie, mooie ervaringen en vertrouwen geeft. Waarom zouden we dan nu voor de makkelijkste weg kiezen? 

Nu we alle consequenties goed op een rij hebben gezet en overwogen... kiezen we er voor om onze reis nog een ietsiepietsie te verlengen. Een half jaar tot maximaal een jaar. 

PLANNEN
Momenteel bereiden we ons voor op een bezoek aan de oostkust van de Verenigde Staten. Het visum is inmiddels binnen, waardoor we maximaal 6 maanden aaneengesloten in de VS mogen blijven. Dat is dan ook weer puzzelen ivm het orkaanseizoen, maar daar komen wij wel uit. 

Na de VS gaat onze boot op transport naar Nederland (1/2 jaar variant) of we wachten al werkend nog een aantal maanden ergens in de Carieb tot het goede seizoen en zeilen zomer 2017 terug (1 jaar variant). Althans, dat zijn de twee opties die we nu voor ogen hebben. Maar, 'plannen van zeilers zijn geschreven in zand'. Nieuwe inzichten, tegenslag en/of voorspoed kunnen de plannen altijd weer wijzigen.

REIZEN JULLIE NOG EVEN MET ONS MEE?
'Oh, wat ontzettend leuk! Dus we gaan deze zomer naar de Verenigde Staten' was de reactie van een van onze havengenoten toen we haar vorige week over onze plannen vertelden. 'Daar wilde ik altijd al een keer heen, leuk om dat nu samen met jullie te doen, door middel van jullie verhalen op jullie site' ging ze enthousiast verder. 
En zo is het maar net! We hopen dat jullie, onze lezers/volgers, met net zo veel plezier als onze havengenote digitaal met ons blijven meereizen deze zomer.   

LEVEN ONDER DE RADAR

Het was een tijdje stil op onze site he? Dat zit zo...

Zes weken lang leefden wij met een klein geheim. Mondje dicht. Niets verklappen. Geen berichten plaatsen op facebook. Dat soort werk. Allemaal om Hedda's ouders een grote verassing te bezorgen op 7 maart, wanneer zij voor een midweek naar Nederland komen. Hoe leuk zou het zijn, als wij dan voor hun neus staan en een paar dagen met hen kunnen doorbrengen?

Half januari vernamen we dat Hedda's ouders een etentje voor familie zouden organiseren in Nederland ter ere van hun 50 jarige huwelijk. Op 9 maart. Hedda en ik keken elkaar aan. Zouden we daar bij kunnen zijn? Een retourtje Sint Maarten - Amsterdam was ruim duizend euro. Keer drie... Hmmm. Nee dus. Maar het zou wel handig zijn om even naar Nederland te gaan, want we zouden gelijk wat administratieve zaken kunnen regelen. We hielden de ticketprijzen in de gaten en een aantal dagen later was het raak. Drie retourtjes Nederland voor een schappelijke(r) prijs! Nog maar zesentwintig nachtjes slapen tot vertrek...

Kunnen we het een verrassing houden? We lichten zo weinig mogelijk mensen in en vragen iedereen het stil te houden. Extra complicerende factor is dat Hedda's ouders erg actief zijn op Facebook. Twee en halve maand leven we onder de radar en vertellen iedereen die er van hoort 'ja, we gaan naar Nederland, maar het is een geheim voor Hedda's ouders dus niets zeggen en zeker niet op Facebook'. 

STUITEND
Op 26 februari vliegen we naar Nederland. Met in het vliegtuig, u kent dat wel, zo'n tv scherm voor onze neus die de positie van het vliegtuig toont boven de Atlantische Oceaan. Ik vind het stuitend. Verbijsterend zo snel als zo'n vliegtuig gaat... Wij hebben op onze boot een kaartplotter waar we onze zeilroute en positie op kunnen projecteren. Als we op die kaartplotter helemaal uitzoomen, zien we exact zo'n beeld als in het vliegtuig. Alleen dan als icoon een bootje in plaats van een vliegtuigje.

Dat bootje gaat natuurlijk tergend langzaam. Zouden wij non-stop varen, dan zouden we een week of zes, zeven onderweg zijn van Sint Maarten naar Nederland. Nu zitten we in het vliegtuig en zie ik voor mijn neus het vliegtuigje over het beeldscherm schieten. Zo snel... Daar is Bermuda al. Anderhalf filmpje later... de Azoren. Zo stuitend snel! 

Hedda: Hoewel het vliegtuig met een stuitende snelheid over die oceaan vliegt is het comfort van zo'n "budgetvlucht" toch wel minimaal. Slapen op stoelen waarvan de rugleuning die niet verder dan 30% naar achter gaan is niet comfortabel. Er zijn flink wat yogastandjes voor nodig om jezelf in een soort slaaphouding te krijgen. Kijk, dat maakt dat je ook voordelen gaat zien van zo'n oceaanoversteek per schip.

WAT VALT JULLIE OP IN NEDERLAND?
Die vraag krijgen we continu. Koud zeker?

Neef en nicht en de mooie ballon

Nou, dat valt ons eigenlijk wel mee. Op Schiphol wacht ons een warm welkom door oma, tante, neefje en nichtje (van Walewijn's kant natuurlijk, voor Hedda's kant houden we tenslotte onze komst geheim). Quirijn is gelijk door het dolle van vreugde en slooft zich uit voor zijn neef en nicht. Hij krijgt een 'welkom thuis' heliumballon die later in het huis van oma -waar we verblijven- mee gaat bij alles wat hij doet. De ballon staat 's nachts naast zijn bed en verhuist 's ochtends via de badkamer naar de ontbijttafel. Zelfs naar het toilet gaat de ballon met hem mee.

Net twee uurtjes in Nederland en
bij oma sneeuwt het al...

Op de A2 bekijkt Hedda Nederland door de ogen van een Caraïbe. 'Als je nooit buiten je eigen Caraïbische eiland bent geweest, dan ben je er echt van overtuigd dat alle bomen hier dood zijn'. Verder valt Hedda het gebrek aan kleur op. Nederland is ongekend grauw en grijs als je er een tijd niet bent geweest. Het weer hielp ook niet mee die dag, maar ook valt het op dat de mensen vrijwel uitsluitend zwarte, donkerblauwe, bruine en grijze jassen dragen! Daar doen we zelf natuurlijk ook aan mee, maar we zien nu het grote contrast met het kleurrijke modebeeld in de Carieb. Ook de Nederlandse auto's zijn grijs, zwart, donkerblauw.

Met de trein naar Rotterdam
en daarna door naar Amsterdam

Wat ons verder opvalt, is dat alles gelijk weer zo vertrouwd en gewoon is voor ons. Dat hadden we niet verwacht. Wat dat betreft voelt het net, echt waar, alsof we drie weken met de boot op vakantie zijn geweest. Rijden over de snelweg, in je winterjas naar buiten.... boodschappen doen bij de Albert Heijn! Allemaal alsof we het vorige maand nog deden. 

Het afgelopen jaar stelden we onszelf regelmatig de vraag: wat zouden we kopen als we zo naar de Albert Heijn zouden kunnen? Nu het weer kan, ach, is het lang zo aanlokkelijk niet meer. Wel makkelijk. En divers! Zo veel producten als er in de Nederlandse supermarkten liggen. Prachtig natuurlijk, maar we realiseren ons nu dat we ons eigenlijk heel prima voelen bij minder keuze.



VAKANTIE IN EIGEN LAND

krabben!

Wij van de Antares hebben het goed hier. Kregen voor onze aankomst al drie leenautos en twee huizen aangeboden. Iedereen maakt ruimte voor ons in zijn of haar agenda, ontvangt ons met open armen en we mogen overal blijven eten. We eten drie avonden op rij boerenkool met worst (heerlijk!), crossen door het land en werken een lange to-do lijst af. Alle spullen die in de Carieb te duur of niet te krijgen zijn vinden een plaatsje in onze koffer voor de terugreis. We halen een herhalingsprik bij de GGD, brengen een dag op de Amerikaanse Ambassade door voor een visum, leggen contact met onze voormalige werkgevers, bezoeken de tandarts, halen logistieke hoogstandjes uit om alles in de drie weken te proppen, waarbij we op zekere ochtend met twee auto's achter elkaar aan naar Amsterdam rijden. Een volgende ochtend rijden we naar de Posbank om medezeilers te ontmoeten (van de Puff) en jippiejee wat een feest... als we door de bossen wandelen sneeuwt het. 'Kijk Quirijn, dat is nou sneeuw'. Kortom, de eerste anderhalve week vliegt voorbij en zo is het maandag 7 maart. Hedda's ouders komen in Nederland aan.

Woehoe!!!! Echte sneeuw!

SURPRISE
Vanachter het raam van een vakantiehuis in Uitgeest loeren we over straat. Aan de voordeur hingen we drie ballonnen en we vroegen de parkbeheerder om Hedda's ouders en zusje door te sturen met een 'u wordt ontvangen in het vakantiehuis'. Na een uurtje wachten is het moment daar en onze opzet slaagt. Hedda's ouders en zusje wisten van niets en de verassing is dan ook groot. Het weerzien is mooi, de laatste keer dat we Hedda's ouders zagen was in augustus 2014 in La Coruna, Spanje.

Het is gek dat na zes weken nu opeens het geheim van ons afvalt, maar ook nog niet helemaal. Woensdagmiddag is er weer en verassing als Hedda's ouders ter gelegenheid van hun vijftig jarig huwelijk een vaartocht op de Zaan en een diner organiseren. De familie van Hedda is ook nog niet op de hoogte van onze komst naar Nederland en dus doen we de surprise nog een keertje dunnetjes over. 

rondvaart op de Zaan

Quirijn geniet op de rondvaartboot van het uitzicht op de Zaanse fabrieken en molens. Vooral de houtzaagmolen vind hij mooi, vanaf de Zaan zien we door het raam de zaag zijn werk doen, aangedreven door de draaiende wieken. Het wordt nog veel mooier voor Quirijn als hij met cadeautjes verwend wordt door vrienden van Hedda's ouders en als hij in de prachtig historische entourage van restaurant De Hoop op D'Swarte Walvis in de keuken zelf zijn nagerecht mag maken.



De dagen met Hedda's ouders en zusje vliegen voorbij en op vrijdag nemen we weer afscheid. Zij reizen terug naar Frankrijk en wij vervolgen de ratrace die hoort bij een kortstondig bezoek aan Nederland. 'S avonds geven we een presentatie over Suriname, Trinidad en Tobago voor de Vereniging van Toerzeilers. Zaterdagavond eten we bij vrienden en 's middags drinken we koffie op onze thuishaven, de Bruynzeelhaven in Zaandam. Quirijn wordt wederom verwend met cadeaus waaronder een 1 meter groot opblaas vliegtuig van de KLM. Misschien leuk als we die in opgeblazen toestand meenemen in het TUi vliegtuig waarmee we woensdag 16 maart terugvliegen naar Sint Maarten?!

Quirijn mag zijn eigen
nagerecht maken

Prachtig restaurant, heerlijk eten en fijn gezelschap

De dagen met Hedda's ouders en zusje vliegen voorbij en op vrijdag nemen we weer afscheid. Zij reizen terug naar Frankrijk en wij vervolgen de ratrace die hoort bij een kortstondig bezoek aan Nederland. 'S avonds geven we een presentatie over Suriname, Trinidad en Tobago voor de Vereniging van Toerzeilers. Zaterdagavond eten we bij vrienden en 's middags drinken we koffie op onze thuishaven, de Bruynzeelhaven in Zaandam. Quirijn wordt wederom verwend met cadeaus waaronder een 1 meter groot opblaas vliegtuig van de KLM. Misschien leuk als we die in opgeblazen toestand meenemen in het TUi vliegtuig waarmee we woensdag 16 maart terugvliegen naar Sint Maarten?!


DANK
Iedereen die op welke wijze dan ook aandacht heeft besteed aan ons verblijf hier, bijzonder bedankt! Het was erg fijn om even in Nederland te zijn maar toch ook weer zo gewoon en zo vanzelfsprekend, alsof we nooit zijn weggeweest. Zoals Hedda vandaag verwoordde... 'Je zou zo vergeten om woensdag weer in het vliegtuig te stappen'. Het is dat we er vandaag nog een hele kluif aan hebben om de veel-te-veel spullen die we hier kochten te verdelen over alle koffers en tassen voor de ruim- en handbagage, anders zouden we inderdaad vergeten om weer te vertrekken.