zaterdag 2 mei 2015

'Wandelen' door Paramaribo

Klein filmpje weer, van een wandeling (Suriname stijl) door Paramaribo.
http://youtu.be/PWGDUdaPSMA

... Met dank aan Ron van de Verleiding die mij zojuist heeft geleerd om de video direct in de blog in te voegen.

zaterdag 25 april 2015

Surinaamse foklore

Het is paasvakantie in Suriname. De perfecte gelegenheid om ons eens helemaal onder te dompelen in de Surinaamse folklore.


RECREEREN SURINAME STIJL
Zo zijn wij samen met de bemanning van de Verleiding de zaterdag voor Pasen naar het recreatieoord Blaka Watra gereden. Blaka Watra betekent zwarte water in het Sranan tongo en dat laat zich raden welke kleur het water daar heeft. Blaka Watra heeft minder faciliteiten dan de bekende Colakreek, maar is daardoor juist authentieker en dus een grotere kans om hier het Surinaamse folklore te treffen.
Blaka Watra ligt aan de Cassiporakreek en was vroeger het privé vakantieoord van voormalig premier Jopie Pengel.

DRUK
Bij aankomst kregen wij bij de kassa de waarschuwing dat het druk was, maar dat als we van gezelligheid hielden het geen probleem zou zijn. En druk was het.....het parkeerterrein was bezaaid met auto's, pick-ups, terreinwagens en busjes van de merken Toyota, Nissan en Isuzu. Een uitdaging om een plekje te vinden. Surinamers kennen de kunst van het berm- en dubbelparkeren, maar wij inmiddels ook dus na 5 minuutjes hadden ook wij een plek.

DE UITRUSTING
We dachten ons goed te hebben voorbereid; frisdrank, broodjes, fruit, zwemspullen en niet te vergeten de hangmat. Echter de echte doorgezomerde Surinamer neemt ook nog mee; diversen koelboxen, boemboxen, hangmatten, tentjes, dekzeilen, bbq's, pannen, hakmessen, liters Fernandes en Djogo's Parbo bier en divers pluimvee die middels de hakmessen in stukken worden gehakt om vervolgens in die pannen en bbq's te worden bereid.
Zo de uitrusting van de Surinamer aanschouwend, voelden wij ons toch weer die krenterige Hollander met z'n boterhammetje kaas.




ZWEMMEN
Het zwemmen of eerder gezegd het baden is ook een apart fenomeen. De Blaka watra kreek is niet een echte zwemkreek. In die zin dat je geen baantjes kan trekken. Midden in de kreek ligt een kleine stroomversnelling. De bedoeling is dat je daar met je familie lekker in gaat zitten. Het liefst gekleed. Af en toe komt een familielid je een djogo aanreiken of een bakje bami. De familieleden op leeftijd zitten op plastic stoeltjes aan de kant met hun pootjes in het water. Dit is toch het ultieme     waterfestijn! In Nederland moet er altijd weer zonodig ge-beachbald of gebadmintond worden. Hier niet hoor, gewoon lekker chill. Beetje hangen, eten, drinken, kletsen. Heerlijk!


AVONDVIERDAAGSE
Ja ook in Suriname is er een avondvierdaagse. Deze start de woensdag na Pasen. Dit is wel het meest ultieme folkloristische evenement dat we tot nu toe hebben aanschouwd. Niks geen wandelclubs op stevige stappers met afritsbroeken die jolig "ik heb een potje met vet" schallen.

Nee de Surinamers pakken dit totaal anders aan. Zij houden van feest, dus wordt het ook een echt feest. Kleurige kostuums, swingende beats en ritmisch dansende groepen trekken voorbij. Iedere vereniging, dansgroep, bedrijf of instantie heeft zijn eigen outfit. Het merendeel van de deelnemers, ja ook de kleintjes, lopen op slippertjes, maar dan wel helemaal aansluitend bij het outfit.

Wij hebben grote bewondering voor de deelnemers die al dansend op slippers toch gemiddeld 15 kilometer op een avond afleggen. Daar is de gemiddelde Nederlandse avondvierdaagse wandelaar   met zijn stevige stappers niets bij.

VERKIEZINGS(S)T(R)IJD
Een kanttekening bij de avondvierdaagse is dat het nu met de komende verkiezingen voor de deur een strijdtoneel is voor de politieke partijen en dan met name voor de twee grootste; de NDP (partij van Bouterse) en de ABOP (partij van Brunswijk). Beide partijen liepen mee en hadden flink wat uit de kast gehaald qua kostuums en dansers. Ook de junioren liepen mee voor deze twee partijen.

FOLKLORE IN BEELD
Folklore moet je zien, horen, voelen, proeven en ruiken. Vandaar dat ik er weinig verder over kan schrijven. De volgende foto's zeggen genoeg. Dus Dat...










Meer dan duizend avondvierdaagselopers uitgedost in NDP kleding: de politieke partij van Bouterse.
Ook andere partijen kwamen langs, zoals de ABOP van Brunswijk.










Ieder groep heeft een eigen brassband en meestal een dansgroep. Die dansers leggen heel
wat kilometers meer af op een avond, door al hun dansen.



dinsdag 21 april 2015

Expeditie Commewijne en Cotticariver

Bericht vanaf onze kortegolfzender.

Afgelopen donderdag verlieten we Domburg samen met twee andere zeilboten voor een vaartocht het binnenland in, over de Commewijnerivier en de Cotticarivier. We ankerden in een kreek waar 's ochtends aapjes naar ons kwamen kijken. Verder bezochten we een inheems dorp waar we wat kleine cadeautjes brachten voor de kinderen. Afgelopen zaterdag vielen we met onze neus in de boter, we ankerden bij Wanhatti waar net een groot dorpsfeest plaatsvond. De dorpen die we passeren lopen uit om ons te zien, waardoor het voelt alsof we op expeditie zijn.
Nu varen we weer stroomafwaarts en hopen nog een plantage te bezoeken waar we proberen een korjaal te charteren om een kreek op te varen. We verwachten zaterdag weer terug te zijn in Domburg.

Gedurende deze tocht hebben we geen toegang tot internet of telefoonnetwerken. Of, zoals een liedje in het Sranangtongo het verwoord... we hebben 'no foon no, no app no, sms no'. In noodgevallen zijn we bereikbaar via onze SSB (waarmee ik deze mail stuur), mailadr bekend bij vader Hedda en moeder Walewijn.

Groeten vanaf Antares uit het oerwoud!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

donderdag 16 april 2015

Hoog bezoek op de Nederlandse Ambassade

Vandaag brachten we op uitnodiging van de ambassade een bezoek aan de Nederlandse Ambassade in Paramaribo. We spraken er met twee medewerkers en de ambassadeur over onze ervaringen tijdens onze zeilreis en over ons verblijf in Suriname.

Zie ook bericht op de facebookpagina van de Nederlandse ambassade in Suriname.


Ambassadeur Ernst Noorman op de foto samen met 5 wereldzeilers, die na lange omzwervingen in Suriname zijn aangekomen. Ron en Joce Lub, met hun schip de Verleiding, en Hedda Visser en Walewijn de Vaal (met jongste zeiler Quirijn in zijn armen), met hun schip Antares, verblijven hier nog een week of twee alvorens weer het ruime sop te kiezen. Dat zal hen niet gemakkelijk vallen na de prachtige tijd die zij in Switi Sranan hebben doorgebracht
-----------------------------

Komende dagen willen we samen met twee andere zeilboten de Commewijne- en Cotticarivier op varen. Best spannend om met je eigen zeilboot op een snelstromende rivier het oerwoud in te varen. We hopen er een aantal inheemse dorpen te bezoeken.

maandag 6 april 2015

Paas(schildpad)eieren zoeken in Galibi

Deze keer maar weer eens een wat korter bericht. Lastig hoor. Er valt zo ontzettend veel achtergrond te schrijven bij iedere plek die we bezoeken of waar we langsrijden, dat ik steeds die neiging heb. Bij de Vaco (boekwinkel rin Paramaribo – boeken zijn hier trouwens flink duur) kochten we ‘Geschiedenis van Suriname’ en ja, zoals dat altijd gaat, hoe meer je je in een onderwerp verdiept, des te interessanter wordt dat onderwerp en des te meer wil je weten.
Nu ja, ik ga dus geen uitgebreide achtergrondinfo geven. Slechts af en toe een snufje. Eens kijken of mij dat lukt…

NEXT
We waren nog niet koud terug uit de Boven-Surinamerivier of de volgende tocht stond voor de deur. Afgelopen woensdag trokken we naar de noordoostkant van Suriname, het district Marrowijne. Helemaal aan de noordoostpunt van Suriname zijn stranden waar elk jaar zeeschildpadden hun eieren komen leggen. Dit is een van de weinige broedgebieden in de wereld. Het legseizoen is van midden februari tot augustus.

TOERISTENTOER
De toeristenbus
Deze keer gaan we, geheel tegen onze gewoonte in, met een georganiseerde toer. Dat doen we omdat een deel van de reis per korjaal gaat en de bootsmannen 1400 Surinaamse dollar (ca 400euro) voor de tocht vragen. Absurd veel, zeker in vergelijking met een georganiseerde reis die 130 euro p.p. kost inclusief alles. Samen met Ron en Joce van De Verleiding, een ander Nederlandse zeilboot die bij Domburg ligt, maken we deze toer. De eerste honderdvijftig kilometer gaan in een bus over land, naar het dorpje Albina. De route voert door het district Marowijne, waar in de jaren ’80 de binnenlandse oorlog plaatsvond. Veel bewoners vluchtten destijds naar buurland Frans-Guyana… <hier had ik alweer een hele lap achtergrondinfo geschreven, maar toen bedacht ik mijn belofte bovenaan dit blogbericht… hoppatee, de delete knop ingedrukt>.


De Korjalen bij Albina

Aankomst Galibi, uitladen van de korjaal



Het reisgezelschap
ZEESCHILDPADDEN
Albina grenst aan de Marowijne rivier en aan de overkant  van de rivier ligt Frans Guyana.
Mooi Galibi
Vanaf Albina varen we in twee uur met een korjaal naar een inheems dorpje aan de rivier; Christiaankondre en Langamankondre. Einde van de middag bezichtigd onze groep, die naast ons vijven nog uit vier ander Nederlanders bestaat, onder begeleiding van een lokale gids het dorp. Quirijn valt ’s avonds direct na het eten in slaap. En dat is lastig… want juist in de avond/nacht komen de schildpadden aan land. Om 21 uur stappen we daarom weer in de korjaal en varen een half uurtje verder naar stranden aan de Atlantische Oceaan, waar de zeeschildpadden het strand op komen.

Traditionele pinahut
Het is even zoeken naar sporen in het donker, maar de twee bootsmannen en de gids spotten in het zand diepe sporen wat een teken is dat daar de ca 250 kilo zware schildpadden het strand op zijn gegaan. Als je 1 spoor ziet dan is dat voor ons, schildpadspotters, een goed teken;  de schildpad is nog aan land. Twee sporen naast elkaar is niet goed, dan is de schildpad alweer terug in zee.
Uiteindelijk zien we verschillende sporen, zien een schildpad vanuit zee via het strand het bos in gaan en zien hoe een schildpad eieren legt en daarna het nest afdekt met zand. Het zijn enorme beesten, rond anderhalve meter lang. Erg indrukwekkend.

Mooi plaatje voor de opa en oma's (en ooms en tantes)


Quirijn in euforie, mag een echte schildpad aaien!

Het leggen van de eieren

De groene schildpad, ook wel soepschildpad genoemd

Het begraven van de eieren


Na twee uur op het strand gaan we met de korjaal terug naar het dorp. Ik word ’s nachts wakker van gekriebel. Vlooien? Nee, mieren. Mijn bed blijkt midden in een doorgaande mierenroute te liggen. Via de muur komen ze het bed op, dan schuin over het bed (daar lig ik) naar de hoek en daar via de bedpoot naar beneden. Ik verhuis maar even naar een ander bed. Verder fladdert er een paar keer een vleermuis door de kamer. Maar geen kakkerlakken hier, dat scheelt weer.

Mieren!!! Heul veul...
De mierenoptocht. Helaas stond het bed van Walewijn in de weg.

Een gestrand vrachtschip bij Frans Guyana
FRANKRIJK
De volgende ochtend gaan we retour Albina maar eerst maken we een stop aan de overkant van de rivier, in Sint Laurent in Frans Guyana. Gek hoor, het lijkt net alsof we in Frankrijk zijn. Frans auto’s, Franse kentekens. We spotten zelfs een kenteken met Departement nummer 85, waar Hedda’s ouders ook wonen.  Formeel moet je in St Laurent een nieuwe toeristenkaart aanvragen, maar in de praktijk steekt iedereen gewoon illegaal de grens over. We lezen in een boekje de tip… ‘mocht de douane moeilijk doen bij terugkeer aan Surinaamse kant, dan zeg je dat je dan wel terug gaat naar Frans-Guyana en dan steek je later opnieuw over…’. Wij ondervinden geen problemen.
Frans Guyana; nette trottoirs en asfalt met wegmarkering!
Frans Guyana; landingsplek van de veerbootjes, de korjalen.
Hotel de Ville
 
Un vendeen en France Guyana
Voor de gevangenispoort



We bezoeken een gevangenencolonie, bekend geworden door Papillon die hier opgesloten zat. Na sluiting werd de gevangenencolonie gekraakt door bosnegercreolen, maar toen Papillon verfilmd werd en dus de aandacht groeide, moesten zij eruit en werd het een museum.





TIJDREIZEN
In de middag varen we met de korjaal terug naar Albina waar onze bus ons weer terugbrengt naar Paramaribo.
Hedda filosofeert over Suriname. In Suriname maak je tijdreizen, zo vindt zij. Jekunt er inheemse bevolkingen bezoeken die nog leven zoals men eeuwen geleden ook leefde. Even later sta je weer midden in de moderne stad. Daartussen in vind je allerlei perioden; dorpen waar de groei in een bepaalde periode tot stilstand is gekomen en die gebieden zijn in die tijd blijven stilstaan. Dorpen bijvoorbeeld waar de bauxietvelden opraakten en het merendeel van de bevolking wegtrok, of dorpen langs de (door Ir Lely geïnitieerde) spoorlijn en al vrij snel na de bouw begin 19e eeuw onrendabel bleek.     

Terug aan de Surinaamse kant; Hollandse vrachtwagens staan ons op te wachten...

ZIEZO
Best een (voor mijn doen) kort blogbericht toch? Dus dat!